Artikelindex

Submit to Facebook

 

 

Hierboven zie je de inhoudsopgave m.b.t. verhalen en verslagen.

Je hoeft dus niet te zoeken door te scrollen, maar je kunt eenvoudig op de titel van een verhaal of verslag klikken!

 

Veel leesplezier gewenst!

 

 


 

 

 

 

TCE weekend in Villa Issum

22, 23 en 24 augustus 2014

 

 

 

dag 1: etappe Eibergen-Issum, 125 km

 

 

verslag: Wim Carpay

Foto's: Henk ter Horst

 

 

Het is eindelijk weer zover dat we kunnen vertrekken voor ons jaarlijks terugkerend “septemberweekend”. Dit keer is het weekend wat vervroegd vanwege veranderingen rond de door ons te organiseren veldtoertocht. Dat is op zich wat jammer, omdat mensen vaak plannen met “vaste” data in hun achterhoofd. Maar helaas kon het dit jaar even niet anders en vertrekken we dus op 22 augustus. Ook mooi, vooral nu het weer helemaal niet zo slecht is. Een week eerder werd er namelijk nog heel wat regen en koude voorspeld!

 

De avond voor het fietsfeest heb ik de spullen al redelijk voor elkaar en kan ik met een gerust hart mijn bed in. Maar……. op de dag zelf moet Anneke, die Wilma en onze bagage op komt halen, “natuurlijk” toch nog “even” wachten alvorens ik klaar ben voor vertrek, want zoals iedereen inmiddels wel weet, ben ik nooit als een van de eersten – bij welk vertrek dan ook – aanwezig. (Foutje of kwestie van een zeer strakke en precieze planning?). Wilma draait de deur achter mij op slot, terwijl ik vertrek richting Pickerhal alwaar het merendeel van de tourclub met hun geliefden reeds klaar staan voor vertrek. Ook Hans Weiss is als “uitzwaaier” aanwezig en heeft het er zichtbaar moeilijk mee dat hij deze keer niet mee kan wegens ziekte van zijn vrouw. Ja, het leven gaat niet altijd over rozen en dat is dan op zo’n moment best pijnlijk. Jammer! Veel sterkte Hans en alle goeds voor jou en je vrouw.

Uiteindelijk vertrekken we om 10.15 uur met elf personen waaronder één vrouw; Margot van Beest en tien mannen: Bart Bast en Bart Hendriks, Leo Sijtsma en Leo van Strien, Henk ter Horst en Pieter Greidanus, Erwin te Nahuis en Johan Voortman èn Bennie Geerdink en ondergetekende.

 

Henk ter Horst heeft een mooie route gemaakt en deze doorgespeeld aan Leo van Strien en ondergetekende. De route blijkt via de Garmins van Henk en Leo en het “Aldi-ding” van Wim goed te volgen. Soms komen we wel op wat “onverwacht” terrein, maar in grote lijnen is het een prachtige tocht, waarover we op wat “oneffenheden” na, zeer te spreken zijn.

 

De route:

We rijden eerst richting Zwillbrock en passeren aldaar de grens met onze oosterburen. Vervolgens fietsen we via Vreden weer naar de Achterhoek (Ratum) om even later wederom de grens te passeren. Tussen Oeding en Südlohn passeren we de Slinge en ter hoogte van Borken de Bocholter Aa. Langs de Pröbsting-See rijden we verder richting Rhede alwaar wij langs het mooie Rheder Schloss het plaatsje Rhede binnenrijden. In de binnenstad van Rhede is onze eerste “ravitaillering” en genieten we van de zéér verdiende Kaffee und Kuchen bij het ‘Kaffeefleck’. Dat is altijd weer een heerlijk moment! Na het “heerlijke genieten” vervolgen we na ongeveer een half uurtje onze tocht richting Issum via een lusboven Dingden door de fraaie Dingdener Heide . Daarna passeren we de Issel tussen Ringenberg en Hammikeln. Vervolgens fietsen we via de Auesee en de Flürener Altrhein naar het veer over de Rijn bij Xanten. Op de pont genieten we van het uitzicht en de rust en versterken we de innerlijke mens met zelf meegenomen “epo”. Leo Sijtsma filmt al gedurende de hele rit verschillende momenten met zijn helmcamera en legt uiteraard ook dit gebeuren vast. (We zijn erg nieuwsgierig naar het uiteindelijke resultaat van de verfilming!) Na de overtocht maken we een grote lus langs de Rhein bij Xanten om vervolgens naar het zuiden te duiken en via Bonninghardt onze prachtige eindbestemming “Villa Issum” te Issum te bereiken. Daar worden wij liefdevol ontvangen door de vooruit gereisde dames èn Theo van Beest. Alles is daar dan ook al prima voor elkaar! Snel douchen dus en genieten van een lekker pilsje.

 

 

 

Later die avond genieten we nog van een overheerlijke barbecue die op een geweldige manier verzorgd wordt door Theo van Beest en Leo van Strien. Uiteraard ook een woord van dank aan Diny ter Horst en Anneke Bast die dit alles echt tot in de puntjes voorbereid hebben. Klasse!

En dan slapen, want morgen wacht er weer een “zware” dag.

 

 

 

 

 

 

dag 2: etappe Issum-Issum 150 km

 

verslag: Erwin te Nahuis

foto's: Johan Voortman, Henk ter Horst

 

Na een mooie vrijdagrit die zonder problemen is verlopen, volgt de zaterdagrit. Na de gezellige vrijdagavond, waarbij de nodige rode en witte wijn en bier is genuttigd, druppelen langzaam alle rijders en niet-rijders de woonkamer en keuken binnen. De meeste van ons zullen bruisen van de energie, want volgens de theorie van Leo van Strien zit er in alcohol veel suiker, waar je weer goed op kunt fietsen. 

 

 

 

De ochtend begint zonnig en het weer ziet er goed uit. Echter dit zonnetje haalt eerst nog een hoosbui op, die gelukkig slechts van korte duur is. Het vertrek wordt derhalve niet veel vertraagd. 

 

 

 

De zaterdagrit met een lengte van 147 kilometer brengt ons in zuidelijke richting. In de richting van  Roermond en Kempen.

 

 

Na 13 kilometer komen we bij een gesloten spoorwegovergang. Vakkundig opent Bart Bast middels een hendel de spoorbomen en kunnen wij onze weg vervolgen. Dat onze oosterburen een erg voorzichtig volkje zijn, blijkt als we verder op de route nogmaals een spoorwegovergang naderen en de spoorbomen zich sluiten. Volgens Leo kan het nooit lang duren, want de rails liggen er al. Een trein komt echter niet en we besluiten toch  over te steken. Volgens enkele inlanders “haben wir recht”.

 

 

 

Na ongeveer 50 kilometer heeft de groep zicht gesplitst. Leo Sijtsma, Bart Hendriks, Margo en Theo van Beest verlaten hier de groep en fietsen een kortere route terug naar Issum. Dit blijkt uiteindelijk toch nog een tocht van over de 100 kilometer te zijn geworden. Pieter en Erwin twijfelen of ze, zoals Leo Sijtsma ze noemt, met de grote meneren meegaan. Ze kiezen ervoor om met de grote meneren mee te gaan; dit blijkt geen verkeerde keuze.  

 

De route vervolgt door een mooi afwisselend landschap met afwisselend landbouwvelden en bossen. Er volgen zelfs enkele hoogteverschilletjes waar de klimspieren aangesproken moeten worden. 

 

 

Onderweg is er tussen de meters hoge mais nog even een korte vergadering, om te overleggen wanneer we koffie gaan drinken. Bart Bast geeft aan gewoon doortrappen tot ongeveer 80 kilometer. Iedereen is het hier mee eens. We zijn er dus snel uit. We besluiten dan ook dat we in plaats van twee stops met deze groep doorrijden tot ongeveer 80km en dan een stop inlassen.

 

Na 75 kilometer begint de hemel donker te kleuren en Wim Carpay begint zich zorgen te maken. Zijn zorgen zijn zo groot dat hij voorstelt om bij de chineesrestaurant koffie te gaan drinken!! Maar aangezien de rest van de groep weinig zin heeft in koffie met een loempia besluiten we toch verder te zoeken. Bart Bast heeft inmiddels zijn fluor gele regenjas aangetrokken. Wellicht heeft dit de weergoden dusdanig verblindt dat het droog blijft.

 

 

In Süchteln is na wat zoeken een Italiaanse ijssalon gevonden waar koffie met een wafel kan worden genuttigd. Dat dit een goede keus is geweest, blijkt al na één blik op de kaart met wafels. De foto's op de kaart blijken door de Italiaanse dame en heer zonder enige moeite tot waarheid te worden omgezet. Leo van Strien haalt zijn stempel en laat nog even, tot groot plezier van de dame, zien dat hij onlangs nog de nodige horeca in de “echte” dolomiti heeft bezocht. Na een compliment dat wij allen zo slank zijn (tot verbazing van Henk) vervolgen wij onze weg. Margo je hebt iets gemist!

 

 

 

Of het door het extra gewicht op het zadel of door gewoon pech komt is de vraag, maar Johan rijdt lek. Als we de weg nog maar net vervolgd hebben en het tempo er weer lekker in zit rijdt Pieter lek. Na ook dit bandje vakkundig te hebben vervangen, kunnen we onze weg vervolgen.

 

 

 

De route brengt ons door velden en bossen en over helaas soms zeer slechte wegen terug naar Issum. De regen blijft op een enkele spetter na uit. Na 150 kilometer komen we aan bij “onze” villa. Waar de tochten van de beide groepen onder het genot van een biertje worden doorgenomen.

 

 

 

 

 

 

 dag 3: etappe Issum-Eibergen 115 km

 

verslag: Leo Sijtsma

foto's: Henk ter Horst, Leo Sijtsma

 

 


 

Het is een uur of tien ’s morgens en we vertrekken voor de “Final Stage”

 

Vanaf Issum, het is heel goed weer, hebben we niet veel tijd om warm te fietsen. Al gauw duiken de “bergen “ van het Uedemer Hochwald op.  Bij Sonsbeck wist de Garmin direct de Reichswaldstrasse te vinden om ons naar het voorgebergte te leiden. We doorkruisen het Tüschenwald. Via mooie vergezichten rijden we naar het Uedemer Hochwald.  Niet iedereen bleek de beklimmingen goed te verteren en Wim Carpay ontpopte zich als een zeer waardevolle en betrouwbare  “stofzuiger”. Hierdoor zijn we gelukkig niemand kwijt geraakt . We reden al gauw langs de boorden van de Rijn. Rechts mooie groene uiterwaarden en links pittoreske huisjes tegen de dijk geplakt. In de verte zagen we de grote gebouwen van Kernwasser Wunderland opdoemen. Daar vlak bij gingen we op de pont. De wegen waren vandaag een stuk beter dan de “avontuurlijke paden “van de voorgaande dag.

 

 

 

 

Aan de overklast van het water pauzeerden we in  Inselgasthof  Naas/Grietherort.

 

We werden hier getrakteerd op gênant grote stukken taart. Een doorsnee gezin zou er iedereen mee kunnen voeden.

 Met een volle, ietwat gespannen buik, ging het naar Nederland met nog steeds prima weer.

 


Op de brug over de Bocholter Aa werd Johan Voortman getroffen door spaakbreuk.

 

Hij mopperde behoorlijk want het bleek inmiddels een chronische aandoening te zijn bij z’n achterwiel.

 

Afijn, het wiel werd wat gericht, de remmen iets losser gezet en zo konden we onze weg vervolgen.

 

Met enige trots zei Henk ter Horst, we naderden Dinxperlo,” Wel even opletten , we komen langs de kleinste kerk van Nederland: De Rietstap!” Leo Sijtsma kon dus niet anders dan te zorgen dat zijn GoPro op scherp stond. 

 

Bij Aalten beklommen we nog even de “ Robert Geesink Col.” 

 

De geplaagde Johan moest op het fietspad tussen Groenlo en Eibergen nog een lekke band verteren.

 

Gelukkig stonden we dicht bij de “Eckberge” en daar lieten de fietsers én de meegereisde dames zich de snacks en vooral de Hefe Weiss goed smaken.

 

De organisatoren werden bedankt voor de mooie routes. Ze beloofden overigens dat we volgend jaar weer in hetzelfde Hotel zouden bivakkeren, maar de avontuurlijke landbouwpaden zouden worden vermeden.

 

 

 

 Ladies Programme

 

De dames kozen er dit jaar voor om heerlijk relaxed de tuinen van Kamp Lintfort te bezoeken. Het bleek een voortreffelijke keuze: ze hebben bijzonder genoten!!

 

 

 

En verder kozen de ladies ervoor om te genieten van de tuin en de prachtige

Villa Issum!

 

 

 


 

Lekker dagje fietsen op de Veluwe

 

21 mei 2014  

                                                                                                                           

Tekst: Bea Jolij

Foto's: Wim Giesbers

 

De Fiets en Geniet groep van Tourclub Eibergen is een dagje ‘op stap’ geweest en wel naar de Veluwe. De trip was georganiseerd door Henk Abbink en Joke Veldhuis.

 

We moesten allen rond 8.00 uur op de parkeerplaats zijn bij de sporthal; daar werden alle fietsen op een trailer gezet en vertrokken we precies half 9 zoals was gepland; met 16 personen en vier auto’s naar Ermelo. Leo van Strien heeft ons nog even uitgezwaaid net als vroeger bij een schoolreisje en wenste ons een fijne dag.

 

Aangekomen in Ermelo op de grote parkeerplaats hebben we de fietsen afgeladen; daarna gingen we richting ‘De Dorpskamer’ aan de Stationsstraat, waar we heerlijk genoten van een lekker bakje koffie met gebak en een heerlijk  likeurtje met slagroom.

 

 

 

Rond 11.00 uur begon de fietstocht echt: door het Leuvenumse bos en over de Elspeetse heide fietsten we richting Vierhouten. In die tussentijd  hadden we al een stop gehad om even een slokje water te drinken en een snoepje te pakken. Het landschap is daar erg mooi en afwisselend: van heidevelden naar bossen en water; je komt er  van alles tegen, ook vooral heuvelachtig wat we hier dus niet zien, erg mooi.

    

Vervolgens werd er uitgekeken naar een grote picknickplek waar we gezellig ons lunchpakketje konden gebruiken; en de heren hun ding konden doen.

 

 

 

Na de lunch fietsten we richting Het Verscholen Dorp, dat is een schuilkelder waar ze in de oorlog konden schuilen. Ik kende het zo terug; wij hadden ook zo’n kelder! In de schuilkelder waren bedden waar stro op lag en buiten lag een grote steen als herinnering aan die tijd. 

 

Weer op de fiets richting Staverden. Bij Landgoed Staverden hebben we koffie gedronken en voor de dames een plaspauze ook heel belangrijk. Het was daar erg mooi, met water en orangerie en een schitterende wandelgang (het had ook nog een andere naam maar die ben ik vergeten) van ongeveer 50 meter lang met bogen van blauwe regen, erg mooi.

 

 

 

Nu op weg naar Ermelo waar we de fietsen weer op de trailer hebben gezet. Nu wandelend naar het restaurant ‘De Volksmond’ om een lekker glaasje te drinken en te eten; de meesten hadden pannenkoek besteld en die was erg lekker. Terug gewandeld door het mooie Ermelo, allen weer in de auto’s  huiswaarts; we kwamen haast gelijk aan; de fietsen weer afgeladen.

 

Iedereen was erg tevreden over de fijne verzorgde dag,  ook de chauffeurs! Dus Joke, Henk, Wim, Wim, Frans en Johan extra bedankt!!

 

Namens allen, Bea

 

 


 
 

Clubweekend Cantecleer

13, 14, 15 september 2013

 

dag 1

 

door: Bart Bast

foto's: Henk ter Horst

 

 

Hoewel het vertrek om 10.00 uur was, vertrok ik vanuit Rekken met nog stevige mist. Dus had ik me goed ingepakt wat later op de dag wel wat veel van het goede bleek te zijn. Maar goed, beter mee, dan om verlegen. Als je dan toch niet veel haast hebt, kan het rustig ook nog wel later worden dan de geplande 10.00 uur.

Over het eerste gedeelte valt weinig spectaculairs te melden, want rondom Eibergen kennen we de wegen natuurlijk wel. Achterlangs en tussendoor ging het richting de IJssel. Via Wichmond/Vierakker en langs Baak en onder Drempt door ging het naar de pont die ons overzette naar Dieren. Bekend terrein voor de schrijver dezes want zijn voormalige woonplaats. Maar dat is inmiddels wel weer enige tijd geleden. Via Oud-Dieren ging het naar de straatweg die Dieren doorsnijdt en richting Ellecom. Bij de stoplichten tussen Dieren en Ellecom ging het rechtsaf via een verhard fietspad het bosgebied in. De meesten van ons kennen wel de Lange Juffer die tussen Dieren en Laag-Soeren richting Posbank gaat. Maar dit bleek dus ook de Lange Juffer te heten. Na linksaf geslagen te zijn ging het langs de uitspanning de Carolina Hoeve midden in het bos en bekend vanwege de pannenkoeken. Vlak boven Ellecom kwamen we op de weg die naar de Posbank leidt. Via de Zijpenberg ging het richting Velp waarbij Bennie allerlei suggesties deed om nog wat klimmetjes aan te doen, maar hij kreeg geen poot aan de grond: de Garmin was alles bepalend. Via het gedeelte van Velp waar Jan Siebelink zijn roman ‘Knielen op een bed violen’ heeft gesitueerd en langs kasteel Biljoen ging het de uiterwaarden in en tussen Velp en Rheden bracht een pontje ons naar de overkant van de IJssel. Aan de overkant werd gerust bij ‘IJs en Zo’; vandaar dat er een (heel klein) bolletje ijs bij het appelgebak werd geserveerd. Hier en daar werd wat kleding uitgepeld en de weg werd vervolgd tussen Westervoort en Arnhem door. In de uiterwaarden ontspon zich een discussie langs welk water we nu eigenlijk fietsten. Meester Wim meende het wel duidelijk te hebben, maar daardoor werd vooral duidelijk waarom de kindertjes in dit land topografisch niet meer zo goed onderlegd zijn. Maar met zijn allen zaten we er wel een beetje naast. Het eerste stuk na Westervoort was het Pannerdens kanaal en de pont bracht ons over het Bijlands kanaal naar Millingen aan de Rijn. Op het stuk voor de pont zijn nog diverse steenfabrieken te vinden, al dan niet in werking. Via de Ooypolder, met regelmatig zicht op de Waal, fietsten we richting Nijmegen. Op dit traject moest nog wel even wat wind verstouwd worden. In Nijmegen ging het meteen links langs de grote weg richting Duitsland. De bedoeling was via de oude Holle weg naar de Zevenheuvelenweg te fietsen. Achteraf bleek dat we niet de Holle weg hadden genomen, maar een andere weg die evenwel over dezelfde bult moest en die uitkwam bij de St. Maartenskliniek. De schrijver dezes meende natuurlijk weer als een gek dat bultje op te moeten fietsen, maar dat leverde vervolgens forse kramp in bovenbenen op bij het opdraaien van de Zevenheuvelenweg. Oorzaak was waarschijnlijk de vakantie in Noorwegen waarvan ik de avond te voren terug was gekeerd met een uiterst slechte nachtrust van woensdag op donderdag op de ferry, een flinke wandeling in Noorwegen, waarbij vooral de afdaling een aanslag op de bovenbenen was en niet te vergeten een bovengemiddelde alcohol consumptie. Met zo min mogelijk inspanning werden de laatste kilometers afgelegd en overleefde ik net. Via een route door het bos werd de Cantecleer bereikt. Na een verfrissende douche en een aperitiefje werd genoten van een uiterst acceptabel buffet. Ondanks het bed dat zo zacht was als een pakje boter had ik een perfecte nachtrust.      

 

 

 

 

 

 

 

 

dag 2

 

door: Hans Weiss

foto's: Henk ter Horst 

 

 

Een heel bijzondere zaterdag zal dit worden.

Na een mooie vrijdag, die bijna geruisloos is verlopen wat betreft pech, bandjes, techniek en zo, maar wel een paar kleine kwetsuurtjes in de beentjes van enkele goed getrainde deelnemers opleverde, nu de zaterdag.

De bedoeling voor deze dag was een prachtige tourrit door het Brabantse land. De weergoden dachten echter anders en de buienradar moest worden geraadpleegd om een aangepast parcours in de Garmin te monteren. De vertrektijd van 10 uur ´s morgens was geen optie voor de gehele groep. De geraadpleegde radar voorspelde om ongeveer 12 uur een verbetering in het weer. Dit betekende een inkorting van de geplande route naar 127 km. Een hele klus voor onze voorzitter, die ondanks alles de mooiste weggetjes heeft weten te vinden.

Na een kop goede zwarte koffie en een bruine boterbol in de achterzak gaan we om 12 uur van start.

Met 11 fietsers vertrekken we richting Cuyk. Eerst nog het heuvelachtige gebied van de Colonjes en Klein America achter ons laten en dan naar het veerpontje. Na bijna 10 km geeft Bart Hendriks aan  de route en de groep te verlaten; hij fietst een kortere weg, die voor zijn gevoel goed was.

Een lekke band (voor Margot), kon ook niet uitblijven; enkele kilometers voor het pontje over de Maas, belanden we in een modderig zandpad met keitjes; een soort crossroute langs de Maas. Als niet-crosser vond ik dat er veel van mij gevraagd werd. Maar het mooie uitzicht maakte alles goed. Bij het pontje aangekomen, bleek dat Margot haar gereedschapkistje niet goed had afgesloten en alle reserves en gereedschap had achtergelaten in de modder.

 

De plaatsen en dorpjes waardoor werd gefietst ben ik een beetje kwijt, maar de rivieren en sloten kan ik me goed herinneren.

Zo gebeurde het dat Pieter Greidanus in Heumen {als ik het me goed herinner} een ‘pakketje’  moest afleveren. Na enige tijd -even een bolletje, reep of iets dergelijks wegwerken- duurde het voor Bennie Geerdink te lang en ging hij op zoek naar Pieter: waar is die toch gebleven? Pieter ondertussen teruggekeerd bij de groep; maar waar is Bennie nu? Ook hij weer bij de groep en dan maar verder. Omdat het weer toch nog een beetje wisselvallig was moesten de regenjasjes keer op keer uit de zakjes, en zo gebeurde het dat onze voorzitter erg in de war was bij het kleden tegen de regen.

Het zoeken naar een gelegenheid voor koffie en taart nam enige tijd  in beslag maar uiteindelijk vonden we in Oss een gelegenheid waar aan onze wensen kon worden voldaan. De Heihoek voor liefhebbers die daar nog eens gaan fietsen. Ook nu weer de regenjassen aan en uit. Nog maar een klein stukje en we komen weer in “Kant en Klaar”, dit dachten velen maar de werkelijkheid was anders.

Na het laatste pontje bij Oijen,  gaat het de dijken op en af, de jassen gaan aan en uit. Het weer speelde ons in de kaart en de wind kwam nu van de achterkant; het tijdrijdersgevoel kwam bij enkele lieden in het hoofd, op de dijk en de wind achter, wie wil dit niet, het tempo was dermate hoog dat er op enig moment moest worden ingegrepen. De tijd gold immers voor de laatste rijder.

Met het mooie weer kwamen er ook veel andere weggebruikers in de wielen en zo gebeurde het dat er op de Maasdijk zo maar 18 Solex brommertjes gepasseerd werden! De grap was, de samenstelling van deze hulpmotoren: ze bestonden uit enkele automaten en enkele nieuwe geïmporteerde modellen uit Frankrijk!  Maar allemaal van een verhuurbedrijf uit Brabant.

 

Iedereen kwam uiteindelijk aan de streep al moest in de buurt van “Kant en Klaar” de schrijver van dit stukje lossen met een aangelopen rem; hiermee werd door de groep niet ingestemd en de oplopende weg kreeg de schuld van alles.

 

 

 

 Ladies Day at Burgers Zoo

 

De meegereisde dames (de niet-fietsende-afdeling) hadden de zaterdag uitgekozen voor een bezoek aan Burgers Zoo in Arnhem. Hieronder een foto-impressie van het bezoek aan hun soortgenoten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

Prachtige klimweek in

LES VOSGES

 

 

 

1 t/m 8 juni 2013

door: Henk ter Horst

foto's: Henk ter Horst

 

 

 

 

 

 

Dag 0 

In de eerste week van juni (1 t/m 8) verblijven 10 TCE’ers in het plaatsje Le Thillot in de Vogezen. Het zijn Anneke en Bart Bast, Margo en Theo van Beest, Dinie en Bennie Geerdink, Diny en Henk ter Horst en Arlene en Leo van Strien.

In de week ervoor waren ze een avond te gast bij één van de deelnemers om enkele zaken aangaande deze zogenaamde klimweek te bespreken én te genieten van Elzasser wijn en de beroemde (beruchte?) stinkkaas uit Munster; als verrassing kregen ze een boekje aangeboden  -samengesteld door de voorzitter-  met daarin wetenswaardigheden over de Vogezenstreek. Voor fietsers erg belangrijke informatie ontbrak ook niet: te fietsen routes en de bijbehorende hoogteprofielen en stijgingspercentages per col. Déze voorbereiding was in ieder geval geslaagd!

 

 

Dag 1

De eerste dag is de reisdag naar Les Vosges. Iedereen gaat op zijn eigen wijze richting Frankrijk. Vanaf Nancy is er een prima routebeschrijving via Epinal richting Le Thillot. Hoe meer we het plaatsje naderen, des te harder begint het te regenen! Dat belooft wat!! Als laatste komen madame et monsieur Ter Horst op de plek van bestemming aan. De koffie is klaar, koffers worden uitgepakt en het eerste wijntje geproefd. Wat later smaakt de spaghetti uitstekend en daarna komen de spelletjes en de boeken ter tafel.

Het wordt even wat serieuzer als we uit het aanbod van routes er één moeten kiezen; de keuze valt op een tocht van 95 km: route Col de la Schlucht.

 

 

Dag 2  

Dit is zondag 2 juni en de eerste fietsdag. Tegen half elf vertrekken de 7 fietsende TCE’ers voor hun klimkilometers. In een strak maar rustig tempo vertrekken we richting Travexin en Cornimont; onderweg komen we de Col du Ménil tegen: een niemendalletje. We fietsen verder richting La Bresse, waar we even van de geplande GPS-route af moeten vanwege een gezellig marktje: vraimentc’est dimanche!!

Na dit stadje volgt de prachtige Route de Chajoux (D34c) richting de Col de la Schlucht; gedurende 15 km gaat het gestaag omhoog, van 640 naar 1140 mtr. Bijna op de top van de Col fietst Bennie nog even door om te kijken of 100 mtr verderop de koffie klaar is; dit is wel ’t geval, maar koffie na ruim 30 km vinden we wel erg vroeg.

Dus verder omhoog richting de Hohneck over de prachtige Route des Crêtes. We genieten van schitterende vergezichten: we zien La Bresse liggen in de verte en diep onder ons het Lac de Branchemer, alles in prachtige variaties van kleuren groen. Na de Rainkopf volgt een scherpe bocht naar rechts en verlaten we de Route des Crêtes om via de Col de Bramont af te dalen naar ‘le Lac de Kruth-Wildenstein’. Langs dit meer loopt het licht vals plat naar beneden en Arlene merkt dat ze problemen krijgt met het sturen: aflopende voorband! We gebruiken deze noodzakelijke pauze ook om even te fourageren, want nog steeds geen koffie, ook niet in het eerstvolgende plaatsje Kruth. Dus dan maar door ……

De Col d’ Oderen staat ons te wachten: 7 km vanuit Kruth. Hier worden de schapen écht van de bokken gescheiden. Bart Bast verdwijnt al snel uit het zicht - zeker uit het zicht van Henk! Maar ook Leo van Strien en Bennie Geerdink hebben hun ritme vrij snel te pakken, al zal Bennie later verklaren dat “…ie minstens 1 keer dood is gegaan…”. Ook Arlene van Strien en Margot en Theo van Beest beklimmen in hun eigen tempo en ritme deze col. En ook Henk komt uiteindelijk boven en hangt minutenlang over z’n stuur: de stukjes van 11 en 12% hebben hun tol ge-eist; eten kan ie niet, wel een foto maken!

Na een fraaie afdaling is er eindelijk koffie in het plaatsje Ventron, waar enkele Belgen alvast aan een pint zijn begonnen. Inmiddels hebben 5 van de 7 coureurs besloten de laatste klim -het kuitenbijtertje Col de Morbieu- niet te doen! Bart en Leo doen ‘m wél! De rest keert via de Col du Ménil, nu van de andere zijde, terug naar Le Thillot en Chalet des Ayes. Van Bart en Leo vernemen we later dat de 6 km lange klim van de laatste col inderdaad een vervelend karweitje is geweest!

Deze eerste dag moeten de benen duidelijk nog wennen aan het klimmen.

 

Afstand:                Bart en Leo          95 km

                               de rest                   86

Hoogtemeters:    Bart en Leo          2134

                               de rest                   1554  

Gem. temp.:                                        15,9

 

 

Dag 3 

Vandaag -maandag 2 juni- beklimmen we één van de beroemde ‘ballonnen’: de Ballon d’ Alsace; een tocht van ongeveer 80 km. Na een rustige aanloop via een “voie verte” (vergelijk ’t maar met de fietsbaan Eibergen-Groenlo) naar St.-Maurice-sur-Moselle begint in dit plaatsje (na 7 km fietsen) de prachtige klim (via de noordkant) naar de top van de Ballon d’ Alsace. Mooie brede weg en een heel gelijkmatige klim, die vanuit St.-Maurice bijna 10 km lang is. De bordjes langs de route geven keurig de kilometers en de gemiddelde stijgingspercentages per kilometer aan: 7%.

Zoals deze week bij elke beklimming het geval is, zit er weinig variatie in de volgorde van aankomst op de top: eerst Bart, dan Leo, vervolgens Bennie gevolgd door Arlene, daarna Margo of Theo en als laatste Henk. We zijn het er over eens dat het een fraaie en niet al te moeilijke klim is geweest.

Boven is het een drukke boel met toeristen en motoren; na een korte iPhone fotosessie volgt de prachtige afdaling richting Giromagny, vooral in het begin is de afdaling heel overzichtelijk en worden snelheden behaald van ver boven de 60 k/p/u. Vanuit Giromagny loopt de weg langzaam omhoog en in het plaatsje Plancher-Bas begint de klim naar de Col de la Chevrères; deze col beklimmen we van de zuidkant -het wordt serieus in het plaatsje Le Mont- tot we in Belfahy aankomen. De eerste kilometers verlopen soepeltjes, daarna wordt het serieuzer en de klim eindigt met slotkilometers van 7,5 %.

Na even zoeken en de zadelstand van Bart’ s fiets bijstellen, is er koffie; een buitengewoon vriendelijke Fransoos -wiens zaak eigenlijk is gesloten- biedt ons koffie en frisdrank aan, uiteraard tegen betaling. Belangstellend vraagt ie of we de route van de cyclosportieve “Trois Ballons” aan ’t verkennen zijn; "Non, nous sommes en vacances!”

Wat daarna volgt is een schrikaanjagende afdaling, die begint met 20% en loopt via een smal weggetje en een niet al te best wegdek. Na 8,5 km staan we beneden en ontmoeten we een groepje fietsers die wél met de TB aan ’t verkennen zijn: zij moeten naar boven!! "Succes, mannen!!"

Wij vervolgen onze route richting Servance en vandaaruit de regelmatige en niet al te moeilijke klim naar de Haut-du-Them. Boven wacht een verrassing: weg richting Le Thillot geblokkeerd! We wagen het er toch maar op;  het blijkt dat er een nieuwe duiker in de weg gelegd wordt. Met behulp van balken én van de ‘werkers-aan-de-weg’ worden we één voor één over het obstakel geholpen; chapeaux!! We vervolgens onze afdaling naar Chalet des Ayes, met op ’t laatst altijd die 10%! Gelukkig maar over 100 mtr!!

 

Afstand:                78 km

Hoogtemeters:    1577

Gem. temp.:         18,1

 

 

Dag 4

Deze dinsdag de 3de juni heeft Henk aan rustdag genomen: pijn in z’n nek van een valpartij een week eerder én hij wil foto’s maken. De overige 6 klimgeiten besluiten het dak van Les Vosges op te zoeken: de Grand Ballon. Oorspronkelijk staat deze route in het koersboekje met een lengte van 120 km. De avond ervoor wordt ie met behulp van Basecamp ingekort tot ruim 100 km.

De aanloop is via de Col du Ménil en vervolgens de klim naar de Col d’ Oderen, die we al als afdaling kennen. Het is de makkelijke kant van deze col; boven klaagt Theo over erge last van zijn rug en overweegt terug te keren. Na een korte pauze (fotootje!) besluit ie toch om ‘nog een stukkie te proberen’ en dat is maar goed ook: hij fietst de hele route uit!!

Na de 7 km lange afdaling naar Kruth fietsen we richting Oderen en Fellering; om de drukke N66 te vermijden, loopt de route via smalle weggetjes en ‘voies vertes’ langs het kabbelende riviertje La Thur naar het plaatsje Willer-sur-Thur. Hier begint de klim naar de legendarische Grand Ballon, de hoogste Col van de Vogezen (1343 mtr). [Op zaterdag 8 juni lagen hier honderden deelnemers aan de TB op apegapen in de bermen links en rechts!] Al snel pakt iedereen zijn eigen ritme op deze 15 km lange klim, die vooral op het einde zwaar is: de laatste 4 km een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5%!

Bart heeft al snel een maatje gevonden: een afgetrainde triatleet met wie hij samen deze Col bedwingt. De beste man kletst ‘m de oren van de kop, hetgeen Bart prima vindt, want het tempo dat de man aanhoudt is net goed; het moet niet harder gaan: “laten kletsen die man!”

Als tweede komt Leo boven met een grote grijns op z’n gezicht en even daarna Bennie; een tijdje later ontwaren we Arlene en vervolgens Theo; als laatste arriveert Margo op de top. Dat is zeker een prestatie, gezien het geringe aantal trainingskilometers, dat ze heeft kunnen fietsen: ze zit pas 3 weken weer op de fiets na een gebroken pols! Chapeaux, driewerf chapeaux!!

Na koffie en een bessentaart volgt de beloning in de vorm van een prachtige afdaling richting het meer van Kruth-Wildenstein en dan weet iedereen het: nu volgt de 7 km lange klim naar de top van de Col d’ Oderen, de lastige kant met gedeeltes van 11 en 12%. Voordeel is: we hebben ‘m eerder gedaan. Leo probeert nog even Bart uit te dagen en als eerste te finishen, maar het blijft bij proberen; hij moet definitief zijn meerdere erkennen. Arlene en Bennie komen arm in arm als derde/vierde boven gevolgd door Theo en als laatste Margo.

Nu volgt nog een fraaie afdaling en het niemendalletje Col du Ménil en zijn we na precies 101 km terug in ons chalet.

 

 

Afstand:                101 km

Hoogtemeters:    2324

Gem. temp.:         22,3

 

 

Dag 5 

Vandaag hebben Margo, Theo en Bennie besloten een rustdag te nemen. Dit betekent dat er slechts 4 fietsers resteren. Zij besluiten tot een route van 68 km met 3 te beklimmen Cols.

Via de inmiddels bekende aanlooproute richting Travexin en Cornimont volgt vanuit dit plaatsje de klim naar de Col de la Vierge via de Col du Bockloch; niet de moeilijkste maar ‘by far’ de mooiste klim tot dan. Prachtig kabbelende beekjes langs de weg, schitterende watervalletjes en ….. geen motoren, geen auto’s: alleen 4 fietsers uit Eibergen en één houthakkertje (‘Bonjour!’) uit Frankrijk; één met de natuur fietst en geniet iedereen in zijn eigen ritme. Boven wel enorm veel vervelende (steek)vliegen.

Daarna een aanvankelijk lastige, want smalle afdaling; later een bredere weg en flink steil naar La Bresse. Vandaaruit begint de gelijkmatige en eenvoudige klim naar de top van de Col de la Croix des Moinats over een lengte van 6 km. Een mooie brede weg, die een fraai uitzicht biedt op de prachtige omgeving met wonderschone vergezichten; het zonnetje schijnt, het is warm. Genieten!!

Er volgt een mooie afdaling richting Vagney; in dit plaatsje pakken we de schitterende ‘voie verte’ langs de Moselotte, een zijriviertje van de Moselle (Moezel). Bij een waterval stoppen we even om te fourageren en Henk de gelegenheid te geven een iPhone fotootje te maken. Daarna verder naar Saulxures-sur-Moselotte om te beginnen een de laatste klim van de dag: het kuitenbijtertje Col de Morbieu; Bart en Leo kennen ‘m nog van de eerste dag, voor Arlene en Henk is het een nieuwe ervaring. Een lastig klimmetje van 5 km; “Oh, mon Dieu, c’est le Morbieu!” De afdaling is weliswaar smal maar niet al te lastig. Om Bart en Leo (niet door Ramonchamp!) tegemoet te komen, hadden we de avond ervoor de laatste kilometers aangepast. Dat blijken dan nog een paar hele vervelende te zijn met enkele korte maar hele steile hellinkjes; maar je weet dat je er op een haar na bent, dus …..

Beloning: lekker koud biertje en een heerlijke (vis)barbecue!!

 

Afstand:                68 km

Hoogtemeters:    1390

Gem. temp:          23,7

 

 

Dag 6

We zijn vandaag -donderdag 6 juni- weer met z’n zevenen en hebben besloten de route naar de Col de Servance te fietsen; de avond ervoor is de route verlengd van 70 naar ruim 80 km. Dit is gebeurd om de steile klim van de Col des Chevrères -die we de derde dag afdaalden!- uit de route te halen. We hebben die avond nog niet in de gaten, wat ons de volgende dag i.p.v. de Col des Chevrères staat te wachten; het zou misschien onze nachtrust beïnvloed hebben!

De tocht begint met een afdaling richting Ramonchamp van ongeveer 3 km, maar daarna begint de ellende: klimmen met percentages van rond de 20%! En dat gedurende een kilometer of 3 telkens op en af! Op een hoogste punt  -althans voor dát moment: de Haute de l’Alouette- wachten we op elkaar; Bennie heeft een slangetje ontdekt, dat ogenschijnlijk ligt te zonnen in de berm; het beestje blijkt echter morsdood te zijn!

Daarna fietsen we telkens stijgend en dalend door een prachtig gebied, dat vanwege zijn meren ‘Boucle La petite Finlande’ genoemd wordt; het is een lastig lopend parcours! In een snelle afdaling missen de eersten de afslag; Arlene wacht op de juiste plek en Leo gaat ze halen. Degenen die de tijd namen om wat foto’s te maken (o.a. Theo en Henk) boffen; zij hoeven niet een deel van de afdaling opnieuw te klimmen!

Via een flinke klim en dito afdaling komen we in Mélisey en Saint-Barthélemy; we fietsen richting Le Mont via een mooie brede weg, waar het nog behoorlijk klimmen is. En juist hier krijgt Margo last van een aanval van inspanningsastma. Ze fietst in haar eentje achteraan en gelukkig heeft Bart in de gaten, dat er iets aan de hand is. Boven -bij de afslag naar de Col des Chevrères richting Belfahy- wachten we op elkaar en nemen we een rustperiode. We dalen af naar het plaatsje Le Mont en daar begint de prachtige klim naar de Ballon de Servance; een smal weggetje met links en rechts watervalletjes, beekjes en hier en daar barbecueënde Fransozen. De watervalletjes zorgen telkens voor helder fris water in een lege bidon. Margo -en ook Theo- heeft ’t moeilijk; telkens moeten ze even op adem komen; de bij uitstek niet-klimmer Henk blijft lange tijd bij ze in de buurt. De laatste 5 km pakt hij echter z’n eigen tempo. Na een korte pauze op de top -het is inmiddels gaan miezeren- dalen we af naar Le Thillot. Tijdens deze afdaling openen de hemelsluizen zich volledig en raken we doorweekt. Bijna beneden breekt voorzichtig het zonnetje door en drogen we weer op. Opnieuw moeten we via het obstakel in de weg -de duiker!- naar Le Thillot en opnieuw worden we door de wegwerkers geholpen. Inmiddels is de weg droog; het blijkt in het plaatsje en bij het Chalet des Ayes geen druppel geregend te hebben!

Het was een stevige tocht van ruim 83 km, waarvan sommigen achteraf dachten: hadden we maar de korte route van 70 km gedaan met die vervelende steile Chevrères erin!

 

Afstand:                83 km

Hoogtemeters:    1584

Gem. temp.:         24 gr     

 

 

Dag 7

Vrijdag 7 juni: onze laatste fietsdag. Na de inspanningen van gisteren besluiten Margo en Theo niet mee te fietsen. De overige 5 kiezen voor een “uitfietsrondje” van ongeveer 40 km: de route Col du Page. De avond ervoor is de route nog enigszins aangepast, vanwege hele steile stukjes in het begin; gezien de ervaringen van de dag ervoor laten we die liever weg! Leo en Henk -de routeaanpassers- vergeten echter verder op in het parcours te kijken of Basecamp daar niet automatisch óók iets heeft aangepast.

De eerste kilometers zijn inmiddels bekend en daarom verloopt de route een tikkeltje anders, over kleine weggetjes, maar wel over de Col de Ménil richting Travexin en Cornimont. In dit laatste plaatsje begint de ellende: de Garmin stuurt ons niet rechtdoor via de geleidelijke klim richting Col d ’Oderen; nee, in Cornimont moeten we rechts en dan begint een uiterst steil gedeelte van pakweg 1500 mtr. De percentages liggen rond en boven de 20% met zo nu en dan een “stukje vlak” van rond de 10%! Een dalende motorrijdster kijkt ons wat meewarig glimlachend aan; je ziet haar denken: ‘Waar beginnen die mafkezen aan!’ Bart heeft ’t zó gehad, dat ie meedeelt: ‘Nog één zo’n kreng en ik draai me om. Klimmen is leuk, maar dit gestoemp heeft daar niks mee te maken!’

Desondanks vervolgen we de route en kiezen ervoor de Garmin even de Garmin te laten en zo snel mogelijk de grote weg richting Ventron op te zoeken; dat lukt en vanaf dit plaatsje klimmen we rustig verder richting Col du Page. 3 Kilometer voor de top van de Col d’ Oderen slaan we rechtsaf om aan de fraaie klim naar de Page te beginnen: een kort klimmetje van 3 km. De afdaling richting Bussang is prachtig en om de drukke N66 van Bussang naar Le Thillot te vermijden, volgen we de naastgelegen ‘voie verte’: een mooi stukkie vlak om de benen rust te geven. Aan ’t eind natuurlijk weer die korte 10% naar het Chalet des Ayes. Toepasselijk slot!

Onze klimweek zit erop!!

 

Afstand:                39 km

Hoogtemeters:    689

Gem. temp:          24,1 gr

 

 

 

De groep van 10 TCE’ers heeft de klimweek als een schitterende ervaring beleefd. Van de 7 ‘klimmers’ zijn er 2  -te weten Bart Bast en Leo van Strien- de alle 6 routes volledig hebben uit gefietst. Daarnaast heeft ook Arlene van Strien álle tochten gereden. De overigen namen 1 of 2 ‘rustdagen’.

Het weer is deze week prima geweest; aanvankelijk in de afdalingen nogal frisjes (lange broeken en mouwtjes); na enkele dagen wordt ’t warmer en fietsen we in ’t kort.

 

We hebben enorm genoten van de prachtige natuur met haar schitterende flora en fauna! Elke dag is het heerlijk toeven geweest op het balkon met het schitterende uitzicht. En niet onbelangrijk: ieder doet zijn ding; samen aan een spelletje of alleen met een boek. Wél vaak samen aan 't wit, de rosé of 't rood; de fietsers in eerste instantie aan 't gerstenat! 

 

Het lijkt een uitstapje dat voor herhaling vatbaar is! Temeer daar er nog voldoende 'ballonnen' in de buurt zijn, die nog niet kennis hebben gemaakt met een aantal fietsers uit Eibergen.

 

Totaal aantal kilometers:                464

Totaal aantal hoogtemeters:          9698

 

Het is overigens druk met fietsers; velen zijn aan ’t trainen en vooral verkennen van de route van de “Trois Ballons”, een cyclosportieve die voor 8 juni gepland staat.

 

 

 

 

Dag 8

De vertrekdag. Voor Anneke&Bart en Dini&Bennie betekent het een voortzetting van hun vakantie; ze trekken verder Frankrijk in. De overigen keren terug naar het inmiddels enigszins opgewarmde Nederland.

Diny en Henk gaan die morgen nog naar de top van de Ballon d’ Alsace om hun zoon Wouter aan te moedigen, die één van de 4500 deelnemers is van de Trois Ballons. Op de top voorzien ze hem van 2 gevulde bidons; hij is nog fris en monter. ’s Avonds om 19.oo meldt hij dat ie gefinisht is na een loodzware dag met op de Grand Ballon temperaturen van boven de 35 graden!

 

 

 

 

 

 

 


Clubrit door de

 

                  ZUIDOOST ACHTERHOEK                                                                  

 

woensdag 24 april 2013

door: Gerhard Wildenbeest

plaatjes: Henk ter Horst

 

Om 11 uur verzamelen bij het “Spieker”. We vertrekken met stralend weer en zuidenwind met 12 personen. Via mooie kerkepaden gaat het richting Lievelde en Vragender. Na ca 10 km een stop voor een slokje en een snoepje.

Rond 12.30 uur komen we aan bij de “Domme Aanleg". De kastelein heeft al tafels en stoelen klaar gezet op het terras. De koffie is snel gezet en opgediend. Bij de koffie wordt lekkere taart geserveerd, met een glaasje slagroom met likeur. Na een tweede kop koffie fietsen we verder via de afdaling van de Nijhofsweg.

Via Wolboom en de Vennebulten komen we uit bij de Radstake; met behulp van de verkeerslichten kunnen we de Twenteroute (N18) veilig oversteken. Na een stukje Landstraat en de Blinde Diek gaat het richting Zieuwent.

Onderweg bij een paar bankjes een stop om onze lunchpakketjes te nuttigen. Dat dit een gewilde fietsroute is, blijkt wel uit het feit dat er 40-tal fietsers uit Varsseveld langs komt peddelen.

In Zieuwent hebben we even gekeken naar de aanleg van een nieuw kerkplein. Even verderop een koffiestop bij de sporthal; hier weer lekker genoten van het zonnetje.

 

Met een lekker windje in de rug gaat het via Beltrum weer huiswaarts. Om ca 16.00 uur zijn we zonder pechgevallen weer in Eibergen; we hebben ca 55 km gefietst.

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Eerste RUNDUMHAUSEN

van 2013

 

zondag 7 april 2013

door: Henk ter Horst

 

Mistige zondagmorgenrit

 

De eerste van de bekende “Rundumhausen-zondagmorgenritten” van dit wegseizoen werd gekenmerkt door mist vóór de koffie en zon ná de koffie. De mist maakt het voor de zes ´diehards´ aanvankelijk flink koud; zeker Wim Carpay had daar last van, want geen winterhandschoenen: nee gewoon z´n fietshandschoentjes! De bikkel!!

Deze Rundumhausentocht ging richting onze oosterburen; via Rekken, Ammeloe (Umleitung!) en achter Lünten langs voerde de tocht richting Wessum. Grote delen van de route waren tegengesteld aan de langere afstanden van de voormalige Euregiotocht. Na Wessum ging ’t richting Ahle (via Haus Horst!!) en Heek. Een aantal kilometers na Wessum was het voor de eerste keer raak: steentjes in een bocht met als gevolg een lekke band voor Wim C.; het verwisselen was voor hem wat moeilijk vanwege zijn ‘kouwe handjes’, maar met hulp van Bart Bast lukte het prima. Na ruim 10 minuten kon Wim z’n bekende uitvouwbare brilletje weer invouwen en werd de tocht voortgezet. Via de buitenwijken van Heek fietsten we richting Asbeck; het zonnetje was inmiddels voorzichtig door de mist gedrongen met als gevolg een iets aangenamere temperatuur en ‘druppelende bomen’.

In Asbeck genoten we bij Gasthof Enseling van een vers bakje koffie en voortreffelijke ‘Stachelbeerentorte’.

Na de koffie was het een stuk aangenamer fietsen vanwege de zon, die flink was doorgebroken! Vanuit Asbeck fietsten we naar het ons bekende Legden; via een volgens Bart B. “verrassend alternatief” fietsten we om het stadje heen en kwamen we op het bekende terrein van de Euregiotocht: opnieuw in omgekeerde richting. Via Beikelort, Quantwick en Sabstätte (Pieter G.: “Nú herken ik het weer!”) voerde de tocht richting Ottenstein. Direct na het dorpje (Umleitung!, veel steentjes) de tweede lekke band; dit keer is Pieter de klos, gelukkig is het weer een stuk aangenamer om stil te staan.

Via Ellewick, de Vredensebaan en Rekken komen we weer in Eibergen. Het was een fraai tochtje en de Garmin Edge 800 deed z’n werk prima!

Deelnemers: Arlene van Strien, Bart Bast, Theo van Beest, Wim Carpay, Pieter Greidanus en Henk ter Horst. Afstand: 93,5 km   

 

 

 {fcomment id=16} {ttweet}

 


FIETSCLINIC bij

AART LEIDEKKERS

 

woensdag 13 februari 2013

door: Henk ter Horst

foto's: Henk ter Horst

 

Op initiatief van Bart Bast bezochten 11 leden van TCE woensdagavond 13 februari een clinic bij fietsenmaker Aart Leidekker in Almelo.

Het blijkt al snel dat het afmonteren en verkopen van fietsen een uit de hand gelopen hobby van Aart is; zijn hoofdberoep is politieagent! Aangezien hij een soort van passie had ontwikkeld bij een fietsenmaker voor het “tot in de puntjes spaken van wielen” kreeg hij steeds meer verzoeken van wielrenners en toerrijders om dat voor hen te doen; hij is daar blijkbaar een kei in. Hij besloot daarom 10 jaar geleden voor zichzelf te beginnen en dat eerste jaar verkocht hij al 50 fietsen, allemaal Sensa’s. Op dit moment verhandelt hij 3 merken: Sensa, Basso en sinds enkele weken CKT. Zijn wekelijkse tijdsinvestering: 30 uren bij de politie en 60 uren aan zijn uit de hand gelopen hobby!

 

Aart gaf zeer deskundige uitleg over veel zaken die met de fiets (zowel race als MTB) en het onderhoud ervan te maken hebben: houding, stuurpen, zadelhoogte, afstand tussen zadelpen en balhoofd; en ook: banden (“Een band moet altijd rond zijn”, aldus Aart, “kijk maar naar motorraces; ronde banden geven de beste grip.”), ketting, derailleur voor en achter afstellen, enz. We krijgen veel tips, o.a. over onderhoud en smering van kettingen en kabels. (“Neem bij één set tandwieltjes MTB altijd twee kettingen en wissel die na elke tocht: je doet dubbel zolang met de tandwieltjes!! Zorg ook dat je de juiste power links hebt.”) Nieuwe begrippen komen langs, o.a. padrichter.

 

Na ruim anderhalf uur uitleggen, vragen stellen en tips geven volgt een korte pauze en daarna gaan we naar zijn werkplaats; niet erg veel fietsen, maar wel schitterende exemplaren!! Vooral dat ene dofzwarte met dunne rode strepen CKT frame deed menigeen watertanden!

 

Nadat sommigen nog een busje ‘droogvette olie’ hadden gekocht, bedankten we Aart voor zijn prima clinic, waarbij de verzorging (koffie, thee, een keekje en later fris en alcoholische dranken mét hapjes!) ook tot in de puntjes verzorgd was.

 

Voor meer foto´s: zie website onder foto's.


{fcomment id=16} {ttweet}

 


DE OERKNAL

 

vrijdag 19 oktober 2012

door: Johan Veldhuis

foto's: Johan Veldhuis, Henk ter Horst

 

 

Op 19 oktober hielden 10 leden van de snelle groep van de afdeling Fiets & Geniet hun laatste clubrit van het jaar. Om half elf was het verzamelen bij ’t Spieker en de tocht kon beginnen. Gekozen was voor een 60 kilometerroute richting Oldenkotte, het Haaksberger- en Witte Veen en het Assinkbos. Deze route werd ook gefietst tijdens de Eibergse Fietsdagen in augustus 2012.

 

Onder begeleiding van een heerlijke najaarszon startte de groep via park “de Maat” en langs de Haaksbergseweg naar het fietspad langs de vernieuwde Ramsbeek. Iedereen had er zin in; de stemming was opperbest en het tempo werd flink opgeschroefd. Na de Zuidrekkenseweg en de stuw over de Berkel volgde het schitterende fietspad van twee en een halve kilometer langs het water, waar het volop genieten was van de ruimte en de rust die het landschap ons bood.

 

De eerste stop was -jawel-  bij café Rotering in Oldenkotte. De leden genoten al vroeg van een kop koffie of een cappuccino. Toen Duitsland in richting Wennewick. Even was het weer wennen aan de lange rechte wegen net over de grens. De stemming zat er nog steeds goed in. Na 26 kilometer kwamen we om een uur aan bij de uitspanning Haarmühle, waar we ons tegoed deden aan een heerlijke kop soep met een broodje.

 

Daarna ging het terug naar Nederland door het natuurreservaat “het Witte Veen” over fietspaden en smalle verharde wegen richting Buurserzand. De volgende stop was bij Wakelsbuske, wat dialect is voor de jeneverbesstruik.

 

Na opnieuw genoten te hebben van een cappuccino of kop koffie werd begonnen aan het laatste deel van onze clubrit, nog 20 kilometer te gaan.

 

En toen gebeurde het. Op het fietspad dat overging in de Steenhaarweg hoorden wij allemaal een geweldige knal; een echte oerknal. Het bleek een band van de fiets van Jan Lenderink die totaal uit elkaar knalde. Wat nou! Gelukkig bestaat er zo iets als een mobieltje om hulp in te roepen. Die kwam er van Gerhard Wildenbeest en Bea Jolij die op de terugweg waren van het ziekenhuis waar Gerhard een dag eerder een kleine operatie had ondergaan. Zij namen Jan en zijn fiets mee naar Eibergen en wij vervolgden onze route.

 

Omdat Henk Abbink op tijd thuis moest zijn hebben we het laatste deel van de route min of meer overgeslagen en zijn rechtstreeks naar Eibergen gefietst waar we om zes uur aankwamen. Ondanks de pech onderweg was het een prachtige clubrit.

 

{fcomment id=16} {ttweet}


  FIETSWEEKEND

 WANNEPERVEEN

 

 

vrijdag 14 september 2012

door: Bennie Geerdink

foto's: Pieter Greidanus, Henk ter Horst

 

Op vrijdag 14 september verzamelen zich 13 fietsers van Tourclub Eibergen voor hun jaarlijks fietsweekend.

Bij de begroeting op het plein van vertrek brengen Anneke en Bart Bast heel enthousiast het grote nieuws, dat zij te zijner tijd ook opa en oma gaan worden.

Dit jaar is door Diny ter Horst en Anneke Bast gekozen voor een verblijf op “Waterpark Belterwiede” te Wanneperveen.

In plaats van lekker weer met veel zon wordt er voor vandaag regen verwacht en is het nog koud en ook waait het behoorlijk.

Als Hans Kuiper ziet, dat veel TCE’ers armen en benen bedekt hebben, snelt hij nog even naar huis om zich eveneens warmer te kleden. Hans Weiss zal echter als enige met blote benen vertrekken. “Als je nu al een lange broek aan doet, wat moet je dan komende winter aan doen,” roept hij heel stoer.

 

 

De niet-fietsende dames zwaaien de volgende TCE'ers uit:

Henk ter Horst, die de route heeft bepaald; Leo van Strien, meesterknecht; Leo Sijtsma, met een van videocamera voorziene helm op om één en ander vast te leggen op beeld; Arlene van Strien, Bart Hendriks, Bart Bast, Theo en Margo van Beest, al vroeg uit Bunnik vertrokken!; Pieter Greidanus, Hans Kuiper, Hans Weiss, Wim Carpay en Bennie Geerdink.

De dames zullen per auto (met alle bagage) ook in Wanneperveen komen, na eerst in Staphorst een museum bezocht te hebben.

 

Er wordt in een vlot tempo weg gefietst en we bereiken al snel via Hengevelde, Ypelo en Hellendoorn enkele  'beklimmingen' waaronder de Sanatoriumlaan en Lutterberg; deze laatste herinneren enkelen van ons zich nog van de Elfheuvelentocht, destijds gemaakt door Jozef Tebroke.

 

Ondertussen is het wel op een miezerige manier gaan regenen en hebben sommigen de regenjacks aangedaan. Dan bereiken we café  Schoenmaker in Luttenberg, alwaar de koffie met appelgebak (daar doen we het toch voor !!!) ons goed zal smaken.

 

Na de pauze kunnen de regenjacks uit en fietsen we richting Dalfsen, waar we de Vechtdijk op gaan om via Berkum in Hasselt aan te komen. Opnieuw is het gaan regenen en de eerste lekke band is er (daar zou het ook bij blijven vandaag); Hans Kuiper is het slachtoffer. Na Hasselt fietsen we over een dijkje richting Zwartsluis en gaan vervolgens richting eindbestemming Wanneperveen. Terwijl we op de Blauwhandseweg fietsen, gaan de hemelsluizen open en worden we alsnog kledderkliedernat; gelukkig zijn het nog maar enkele kilometers tot de plaats van bestemming.

 

Met zo’n 120 km afgelegd te hebben met een gemiddelde snelheid van 28 km per uur doen we het vandaag. Het geplande extra rondje van 40 km slaan we over: reden regen.We zoeken de huisjes, terwijl de dames ons hebben zien binnen komen. Een lekker warme douche doet ons goed.

 

Voor de avond is er een barbecue geregeld, waar we ons aan te goed doen met de nodige drankjes. Na enige aanmoedigingen raakt de schaal helemaal leeg; perfect ingeschat, dames !!!

We zitten nog wat gezellig bij elkaar te kletsen onder het genot van een kopje koffie en de meegebrachte drankjes en versnaperingen, waarna we lekker gaan slapen……

 

 

 

 

 

 

zaterdag 15 september 2012

door: Leo Sijtsma

foto's: Leo Sijtsma, Henk ter Horst, Pieter Greidanus

 

De zeer royale BBQ van gisteravond heeft ons voldoende energie opgeleverd om vandaag de 150 km lange tocht naar Fryslân te volbrengen. Het weer ziet er goed uit en dat hebben ook wel nodig na de regen van gisteren. Er is veel wind, maar dat hoort er bij in dit vlakke land aan de boorden van de voormalige Zuiderzee. Gelukkig eerst tegen en dus vanmiddag op de terugweg in de rug. Even over tienen starten we richting St. Jansklooster (ja, van Evert van Benthem). Even voorbij Blauwe Hand krijgt Margo een lekke band en dat gaat in eerste instantie voorbij aan de koprijders. Gelukkig komen die er nog op tijd achter en zo is na het band wisselen iedereen er weer bij. We fietsen tussen de Belter Wiede en de Beulaker Wiede door. Henk ter Horst en Leo Sijtsma wisselen even wat schaatsherinneringen uit. Tijdens een aantal stormvloeden eind 1700 zijn deze meren ontstaan. Het dorpje Beulake is daarbij verdronken. Na St Jansklooster gaat het richting het mooie voormalige vissersdorpje Blokzijl.

Langs de kolk ontwaren we wat mooie geveltjes uit de gouden eeuw. We gaan verder over de oude Zuiderzeedijk richting Kuinre. Hier en daar, onder andere bij Blankenham, zien we een aantal waterplassen (kolken) die zijn ontstaan door dijkdoorbraken van de Zuiderzee.

Bij Kuinre fietsen we even langs de rivier de Linde en daarna langs de rivier de Tjonger. Ook hier liggen weer dierbare herinneringen van onze schaatsers. De oplettende fietser zag al dat we nu in Fryslân zijn o.a. herkenbaar aan de boerderijen met Ûleboerd (gevelteken) en ontvouwt zich voor ons het weidse Friese landschap..

Tegen de stevige wind in bereiken we Lemmer, ja van Rintje en Epke.

Diegene die net buiten Lemmer even oplettend naar links heeft gekeken, zag daar het grootste stoomgemaal ter wereld. Het Woudagemaal werd gebouwd in 1913 en staat sinds 1998 op de Unesco Wereld Erfgoed lijst. We rijden in een lekker zonnetje een stukje langs de dijk richting Âlde Mardum waar onze eerste stop is. We worden getrakteerd op een heel bijzonder appelgebak en lekkere koffie. Pieter en Leo S moeten even op de foto met een Friese Vlag over de schouders. Uitgerust en met zin om weer verder te gaan, vertrekken we richting Mirns. We gaan een klein stukje over de dijk over de Elfstedenroute en hebben een fantastisch uitzicht op het IJsselmeer. Leo Sijtsma is even teleurgesteld dat we niet over Laaxum rijden langs het monument ter nagedachtenis aan de Slag bij Warns op 26 september (!) 1345. Het leger van Graaf Willem de IV van Holland, die het snode plan had om Friesland te veroveren, werd hier door de Friezen verslagen. Onze voorzitter zei dat onze tocht te lang zou worden als we dat in de route zouden opnemen (en daar had hij gelijk in).

Even voor Kolderwolde krijgt Pieter een lekke band. Het band wisselen gaat redelijk snel, maar het wiel er in steken blijkt andere koek, het wil er niet meer in. De voorzitter schiet te hulp en na veel technisch gemorrel lukt het toch uiteindelijk  -met deskundige assistentie van mekanieker Hans Weiss-  het ros weer aan het rollen te krijgen.

Al snel komen we door Sleat, misschien wel het mooiste stadje van Fryslân. Met een flinke wind in de rug gaan we via Spannenburg (Communicatietoren) en langs het Tjeukemeer naar Weststellingwerf. In de buurt van Echtenerbrug hebben we de laatste stop, heerlijk op het terras. We rijden weer langs de Tjonger en Linde , maar nu richting Ossenzijl. Door de weerribben rijden we naar Giethoorn en vandaar naar Wanneperveen.

Een heel mooie route, prima weer, lekkere stops en weinig pech, kortom een prachtige fietsdag. Onze waterratten Bart H, Wim en Margo duiken nog even de Belterwiede in!

 ’s Avonds te voet naar  Aan ’t Wiede. Een gezellig restaurant met -naar bleek- heerlijk eten. Nog even naborrelen en morgen naar Eibergen.

 

 

 

 

 

zondag 16 september 2012

door: Pieter Greidanus

foto's: Pieter Greidanus, Henk ter Horst, Anneke Bast

 

 

Toen ik zondagochtend wakker werd en een ergens klotsend geluid meende te horen,  dacht ik dat Bart Hendriks al in bad lag, vervolgens schoot het me te binnen: ‘neen , d’r is hier geen bad’, maar wel een bad buiten en wel de Belterwiede!

Dus opnieuw staat ons voor de terugreis  veel westenwind te wachten en jawel buiten woei een volle windkracht 4 uit het zuidwesten. Het kon weliswaar nog slechter (zuidenwind), maar om met Bart Bast te spreken: ‘daar worden we toch nog druk mee’.

Vanaf het waterpark Belterwiede zijn de eerste kilometers gelijk aan de laatste van de tocht van vrijdag: we fietsen richting Zwartsluis.

Deze terugtocht  kun je ook de pontjesroute noemen: drie keer passeren we een rivier m.b.v. een veerpont.

De eerste keer gebeurt dat al vrij snel na het vertrek: we steken het Zwarte Water over van Zwartsluis naar Genemuiden. Om daar te komen moeten we op de eerste dijk  -eigenlijk was het hele fietsweekend één grote Dijkentocht-  al zwaar tegen de wind in harken. Daarna loopt de route over de prachtige Cellemuidendijk richting Hasselt. Een zwarte duif, die we in Hasselt op het fietspad tegenkomen, kan dat helaas niet navertellen; het beestje vindt er een gewelddadige dood door in één van de wielen te vliegen. 

Hasselt laten we  overigens links laten liggen om via de Zwolse dijk verder te pedaleren.

Vervolgens draaien we om de buitenwijken van Zwolle heen om bij de veerpont ’s-Heerenbroek-Zalk te geraken.

Via de Geldersedijk fietsen we langs de mooiste rivier van Nederland, de IJssel, tot aan Hattem. Na dat we deze plaats gepasseerd zijn, volgen we de rivier opnieuw via Werverdijk en de schilderachtige Marlerdijk om bij het veer Vorchten-Wijhe te komen.

Opnieuw veel westenwind tegen en dan is het met al het inhalende verkeer lastig fietsen in een groep van 13 fietsers. Het pleit er opnieuw voor om vooraf  afspraken te maken over snelheid, inschuiven en de groep bijeen houden, maar het nakomen ervan blijft lastig met zoveel zijwind en verkeer, zo bleek.

Na alle gezwoeg op die winderige dijken is het nog een aantal kilometers naar Broekland, waar we bij café De Hoppe koffie mét gebruiken, lekker op het terras; we hebben er dan ongeveer 63 van de 117 km op zitten.

Na de pauze vervolgen we de tocht langs de zuidkant van Heeten richting plekjes als Okkenbroek en Dijkerhoek; na het oversteken van de A1 krijgen we café de Wippert in zicht en fietsen we met een zuidwestenwindje in de rug door het gebied tussen Laren en Markelo om vervolgens via de Stokkumerbroekweg het Twenthekanaal over te steken.

Inmiddels zijn we dan op bekend terrein aangeland en ‘dat fietst toch een stuk lichter’ aldus Bart Hendriks. Via o.a. de Geesterseweg en Haarlo komen we iets voor vieren in Eibergen aan (nog vóór de dames!) en sluiten het weekend af op de bekende manier.

 

 

Bij het afsluitende biertje is het tijd voor een eerste evaluatie:

  • Het is gelukkig goed gegaan – 4 lekke banden maar geen ongelukken.
  • Het weer was vrijdag tamelijk slecht maar herstelde zich daarna prima ondanks de soms krachtige (tegen-)wind.
  • We moeten voor het volgende seizoen ook voor een kleinere groep betere afspraken maken m.b.t. het  tijdig signaleren van potentiële gevaren, allemaal stoppen bij een kruising (en niet de ene helft wel en de andere niet) en  daarna weer langzaam als groep opstarten, etc.
  • Leo’s inspanning als rijdend cameraman werd erg op prijsgesteld. We kijken met spanning uit naar de resultaten: de  eerste preview zag er zaterdagavond goed uit!
  • Tot slot: Henk ter Horst, veel dank voor de prachtige routes en Diny en Anneke voor de logistieke voorbereiding en afhandeling van het ‘goederen’vervoer.

 

  

"Ut was machtig mooi!"

 

 {fcomment id=16} {ttweet}

 

 

 

Ladies clubweekend 14-16 september 2012

door: Anneke Bast

foto's: Anneke Bast

plaatje: Henk ter Horst

 

Om 10:00 de fietsers uitgezwaaid en toen aan de koffie bij Diny ter Horst. Bagage en proviand ingeladen en op weg naar Wanneperveen. Om niet te vroeg aan te komen, we konden pas vanaf drie uur in de huisjes, besloten we om naar Staphorst te gaan. In Staphorst aangekomen regende het pijpenstelen; het gaf een wat sombere sfeer. Eén troost: wij zaten niet op de fiets! Op zoek naar de museumboerderij. Leuk om de sfeer van weleer te proeven.  

In Wanneperveen aangekomen hebben we de huisjes bekeken. Ze lagen prachtig aan het water, geweldig uitzicht. Inmiddels hadden we wel zin om iets te eten en dus gingen we naar het eetcafé bij de ingang van het park. We gingen zo zitten dat we de mannen konden zien aankomen, gezien het weer wilden ze waarschijnlijk zo snel mogelijk een warme douche!

De eigenaar had niet zo’n goed humeur vandaag, kan komen door het slechte weer of hij heeft een wat minder zorgzame vrouw dan ‘onze’ fietsmannen!

’s Avonds stond er een barbecue op het programma; was goed verzorgd en vooral de rabarber viel in de smaak.

 

Zaterdagochtend, nadat de  fietsers waren vertrokken, gingen we richting Giethoorn. Na enige discussie over welk bootje het moest worden, werd er gekozen voor een rondvaartboot. Het voordeel daarvan was dat er wat verteld werd onderweg. De schipper heeft inderdaad ongeveer drie zinnen uitgesproken. Hij gaf uitleg over het wapen van Giethoorn en het ontstaan van de naam en over de voordeuren zonder klink. De voordeur werd twee keer gebruikt: als men ging trouwen en bij overlijden.

Tussen de middag heerlijk gegeten, pannenkoeken en broodjes kroket. Daarna struinen langs de leuke winkeltjes. In Giethoorn wil men de omgeving graag schoonhouden en het is dan ook verboden in het openbaar te ‘pissen’ en ‘poepen’. Vanwege de vele toeristen uit verschillende landen is er een bord geplaatst, dat voor een ieder te begrijpen is!

Terug in het park konden we nog heerlijk buiten zitten aan het water. Een lekker drankje, toastje met Noorse zalm erbij: het ultieme vakantiegevoel!

Om 19:00 uur werden we in het restaurant, één kilometer verderop, verwacht. We werden vriendelijk ontvangen en alles stond al klaar. Het eten was prima en ook hier kwamen we de rabarber tegen! Waarschijnlijk dezelfde leverancier!

De wandeling terug was goed voor de spijsvertering. Daarna nog gezellig bij elkaar gezeten.

 

Zondagochtend: de heren op de fiets, de dames opruimen en de laatste check in de huisjes. Ons plan om nog heerlijk aan het water te zitten viel in duigen gezien de frisse wind. 

Koffie gedronken en gezellig gebabbeld over van alles en nog wat, waarover ik niet verder ga uitwijden.

Met wat omzwervingen om 15:30 uur terug in Eibergen. Het was een geslaagd weekend, op naar volgend jaar! 

 

{fcomment id=16} {ttweet} 


 Klimmen in de Dolomieten

 

 

door: Erwin te Nahuis

foto's: Erwin te Nahuis

 

De Passo di Gavia is een beroemde en beruchte beklimming in de Giro d’Italia. De meeste wielerliefhebbers zullen deze berg kennen uit de Giro 1988. In dit jaar werd er door Johan van der Velde historie geschreven op deze berg, door in korte broek en korte mouwen door de sneeuw als eerste de top van deze bergpas te bereiken en vervolgens volledig door de kou bevangen als laatste te finishen onder aan de berg. Ongeveer een derde van het peloton voltooide de afdaling in busjes en volgauto's. Een berg met Nederlandse historie, de moeite waard om beklommen te worden.

Aangezien we onze vakantie doorbrengen in Dimaro (760 meter) in de vallei Val di Sole ligt het voor de hand om de berg vanaf de zuidkant te beklimmen. Het hoogte profiel op internet geeft aan dat er 1.363 hoogtemeters zijn te overbruggen in 17,3 kilometer naar de top op 2.621 meter. De zuidkant is de lastige kant met een gemiddeld stijgingspercentage van 8%  en maxima van 16%.  Maar na de nodige trainingskilometers in de vlakke Achterhoek moeten we toch een heel eind kunnen komen.

Als voorbereiding om de klimspieren wat te trainen onder andere naar Folgarida gefietst. Dit skidorp ligt direct boven Dimaro op een hoogte van  1.240 meter. Vanaf de camping loopt de weg eerst naar beneden naar het centrum. Bij het fonteintje sla ik rechtsaf en begint de weg direct omhoog te lopen met een stijgingspercentage van boven de 8%. Mijn koude en onwennige spieren protesteren hevig. Dit geeft niet veel moed om later in de vakantie de Gavia te beklimmen.

Enkele dagen later deze weg nogmaals gefietst en toen voelden de benen als beter aan. Na het dorp Folgarida begint het hevig te regenen. Ik  fiets door het bos richting Madonna di Campiglio na Folgarida  zwakt het stijgingspercentage af van 7% naar 5% waardoor er wat meer tempo gemaakt kan worden. Op de top gekomen daal ik weer af naar Dimaro. Afdalen met deze regen is geen pretje en bij de fors remmen slipt het achterwiel direct weg. Beneden aangekomen schijnt de zon en is het beter vertoeven.

In de tweede week van de vakantie heb ik de Passo di Gavia beklommen. De klim begint in Ponte di Legno vrij eenvoudig met stijgingspercentages in de eerste 4 kilometer van 4 tot 6%. Na deze 4 kilometers zijn de spieren warm en kan het echte klimmen beginnen met bijna continue 10% en uitschieters in het bos naar 16%. Na het bos heb je een geweldig uitzicht op het dal met vele watervallen die het smeltwater naar beneden afvoeren. De bergtoppen aan de ander kant van het dal liggen nog steeds vol sneeuw. Naarmate ik hoger kom wordt het steeds kaler en indrukwekkender.

Zo’n drie kilometer voor de top dient zich een donkere lange tunnel aan.  Links naast de tunnel ligt de oude grindweg waarover Johan van der Velde moest fietsen. Het stijgingspercentage in de tunnel is fors en er staat een stevige tegenwind. Het is er zo donker dat zelfs mijn fietslamp me geen zicht bezorgt. Het wegdek ligt vol met stenen en stof, waardoor netjes rechts fietsen niet mogelijk is. In de tunnel hoor ik opeens een hels lawaai en word ik ingehaald door een Porsche 911 cabriolet die de tunnel vol gas neemt. Op dat moment was ik blij dat ik mijn achterlichtje bij me had.

Bij het uitkomen van de tunnel kom ik van het een op het andere moment niet meer vooruit. Het lijkt wel of ik twee lekke banden heb. Toch maar even gestopt om de bandjes te controleren. Niets aan de hand. Weer opgestapt zit weer snel in mijn ritme. Waarschijnlijk is de overgang van de koude tunnel naar de warme lucht buiten op mijn longen geslagen. De laatste drie kilometers hebben een constantere stijging van rond de 10%. Het wegdek is echter bijzonder slecht, wat het klimmen lastig maakt, maar het einde is in zicht.

Na 1 uur en 40 minuten klimmen is de top bereikt en kan er genoten worden van een welverdiende Cappuccino. Het café op de top is een waar wielermuseum met diverse foto’s uit de Giro aan de wand. De legendarische doorkomst van 1988 met een besneeuwde Johan van der Velde als middelpunt.

Deze berg met Nederlandse historie is een aanrader voor iedere wielerliefhebber.

 

{fcomment id=16} {ttweet}

 

 


 

Clubrit Fiets&Geniet - Wiersse

29 augustus 2012

 

door: Hedwig Meijerink

 

Vertrek om 13.30 uur bij het Spieker met ‘9 man’ sterk richting Medler net achter  Ruurlo. Allemaal met een goed humeur en genieten van het prachtige  weer. Hoe mooi kun je het hebben!! Gerhard had zoals altijd een weer een prachtige route richting ons koffieadres. Vooral de mooie weggetjes achter de tuinen van ‘Wiersse’ bij   Ruurlo.  Na 25 kilometer zitten wij achter de koffie met appelgebak en slagroom. Een mens kan het ook slechter hebben. Frans  gooit nog even een mooi verhaal in de groep en daarna weer op  het stalen ros huiswaarts.  Na ongeveer 50 kilometer gefietst te hebben bereiken wij weer Eibergen en kunnen terug kijken op een hele gezellige middag samen. Johan nog bedankt namens de groep.

 

{fcomment id=16} {ttweet} 

 


Bart en de Bergen

7 -25 juli 2012

 

door: Bart Bast

foto's: Anneke Bast

 

 

Na precies 25 jaar hebben we de vakantie nogmaals doorgebracht aan het meer van Annecy. Evenals 25 jaar geleden was ook mijn zoon Thijs deze keer mee. Nu met zijn Cube mountainbike. Uiteraard had ik mijn racefiets meegenomen.

 

 

 

 

Col des Aravis

25 Jaar geleden fietste ik de col des Aravis samen met een medekampeerder. Ik heb deze en gene het verhaal al wel eens verteld. Ik voelde me destijds niet zo zeker over routes en deze man kende de omgeving goed naar zijn zeggen. Ik zou eventueel wel met hem mee mogen fietsen maar op een nette manier liet hij weten dat hij een trainingsrondje had en dan moest ik maar ‘s met hem mee fietsen, zodat hij kon beoordelen of ik aan zijn niveau voldeed. Na een kilometer berg op was ik hem ongeveer 500 meter kwijt dus kwam ik door de keuring en fietste ik met hem de col des Aravis. Ik kon me de klim niet goed meer herinneren, ik heb in ieder geval geen herinneringen aan zwaar afzien, maar destijds, op mijn 30ste, was ik wel ongeveer op mijn sterkst.

Vanaf de camping in Doussard aan de onderkant van het meer van Annecy fiets ik via Ugine naar Flumet. Vanaf Ugine is het klimmen naar Flumet. Maar op weg hier naar toe haakte ik op het bekende fietspad van Annecy naar Albertville aan bij een groepje Amerikanen. Ik raakte in gesprek met een van hen die vertelde de CEO van een Amerikaanse cycling organisatie te zijn. Hij vertelde dat ze in Nederland bezig waren met het zoeken van een locatie voor een trainingsaccommodatie. In Itzegem in België hebben ze al een trainingslocatie, maar die werd te klein; men dacht nu aan Zuid-Limburg. Ze fietsten hier in het kader van fundraising. Zij gingen ook naar de Aravis en hij waarschuwde alvast dat er sterke fietsers in de groep zaten, dat had ik ook al wel ingeschat. Een fietser viel op door zijn bijzonder geconstrueerde rem. Het zag eruit alsof er een extra hefboom op aangebracht was. De man was duidelijk in zijn nopjes met het feit, dat ik zijn “special breakes” had ontdekt. Maar in Flumet ging het gezelschap aan de kant, dus fietste ik in mijn eentje door naar de col. In eerste instantie loopt de weg weer wat naar beneden. Vanaf La Giettaz begint het klimmen echt. De klim is niet heel erg lang en de stijging bedraagt 6% tot 7% over ongeveer 7 kilometer naar 1486 meter hoogte. (Het meer van Annecy ligt op ongeveer 400 meter hoogte). Vlak voor de top werd ik door één van de snelle Amerikanen ingehaald. Maar nadat ik even wat had gegeten, waren zeker alle Amerikanen nog niet boven en viel de door de CEO gesuggereerde sterkte van de groep toch nog wel wat mee. Ik daalde af richting La Clusaz en van daar ging ik links af naar de col la Croix Fry op 1467 meter hoogte. De afdaling komt uit op de D12 die terugvoert via de col du Marais naar Faverges en Doussard maar zoals de naam al doet vermoeden, gaat dat zeker niet alleen maar bergafwaarts. Ook hier moest ik weer aan de bak. De totale afstand kwam op 95 km en de rest van de dag waren de praatjes er wel af.

   

 

 

Col de Leschaux

Enkele dagen eerder fietste ik samen met een buurman en zijn 12 jarige zoon, die wedstrijden fietste, de col de Leschaux. We fietsten via het fietspad richting Annecy maar aangezien er geen richtingsborden op het fietspad staan, was het een gok waar we richting de col zouden fietsen. Nadat we de weg naar Annecy waren overgestoken, kwamen we op een weggetje, wat ongeveer de Keutenberg was, maar dan in zes stukken geknipt. Maar we kwamen wel op de D912 uit. Tijdens de klim, uiteraard op het tempo van de zoon, werden we ingehaald door een Fransoos die perfect Engels sprak. Op mijn vraag hoe het kon dat ik voor het eerst in mijn leven een goed Engels sprekende Fransman tegen kwam, vertelde hij jaren in London te hebben gewoond. Hij zei dat het de moeite waard zou zijn om op de col de Leschaux rechtsaf te gaan naar de Crêt de Châtillon. Dat zou nogmaals 8 kilometer klimmen zijn, waarbij de laatste 3 kilometer wat steiler zouden zijn. De klim naar col de Leschaux is niet moeilijk en de zoon gaf aan wel verder te willen klimmen. Maar goed en wel begonnen leek het hem bij nader inzien toch geen goed plan en vader en zoon keerden om richting het meer. Ik besloot toch maar verder te klimmen en het bleek ook een mooie klim te zijn, waarvan de laatste 3 kilometer inderdaad stevig waren; hoewel niet aangegeven, denk ik variërend tussen 6% en 8%. Boven gekomen kijk je bij mooi weer op de Mont Blanc. Vervolgens daalde ik ook weer af en op de Col de Leschaux ging ik rechtdoor om via de D10 terug te fietsen naar St. Jorioz en via het fietspad weer naar Doussard. Dit fietspad was vroeger de spoorweg van Annecy naar Albertville. 75 Kilometer op de teller.

Later beklom ik samen met Thijs de Leschaux vanuit St. Jotias en we daalden af via de D912.

 

 

Col des Saisies

De volgende trip ging naar col des Saisies op ongeveer 1500 meter. De aanloop is hetzelfde als die naar de Aravis. Je zou het als saai kunnen beschouwen om weer dezelfde route te fietsen, maar de klim van Ugine naar Flumet, Georges de l’Arly, met een afstand van 13 kilometer is ook stevig en mooi qua natuur. Daar waar het in Flumet linksaf gaat naar de Aravis gaat het nu rechtsaf de brug over. Net voordat ik aan de klim begon, keerde een fietser die weer omhoog ging en die er dermate gesoigneerd uitzag dat ik besloot er maar 's beleefd achter te blijven. Maar na enige bochten achter hem te hebben gefietst, durfde ik het wel aan om hem in te halen en hij was verrassend snel uit beeld achter mij. Ook op deze klim staan de bekende kilometerpaaltjes met de hoogteaanduiding, de nog af te leggen afstand naar de top en het stijgingspercentage van de volgende kilometer. Deze klim is 15 kilometer en stijgt ook 6% tot 8% maar er zijn onderweg twee stukken waarvan een ongeveer 2 kilometer vlak. Ik ben dezelfde weg terug gegaan en kwam op 105 kilometer maar je zou ook aan de andere kant af kunnen dalen en dan via Albertville terug kunnen gaan; dat is wel een stuk verder.

 

 

Cormet de Roselend

Vooraf had ik mij voorgenomen om ook de Cormet de Roselend, die we twee jaar geleden tijdens de La Plagne week hebben gefietst, nu vanaf de andere kant te beklimmen. Samen met Thijs ging ik met de auto naar Ugine vanwaar Thijs de Aravis ging beklimmen en ik de Roselend. Via het fietspad ging ik richting Albertville. Vlak voor Albertville mocht ik, dacht ik op dat moment, niet verder. Achteraf bleek op de terugweg dat dat voor 100 meter verder gold en dat ik het fietspad gewoon had kunnen volgen. Daardoor moest ik dus gelijk flink klimmen via Césarches. Maar achteraf bleek dat ik vanuit Albertville nog een zwaardere klim voor de kiezen had gekregen. Ik kwam op de D925 naar Beaufort vanwaar de klim naar de Roselend begint. De aanloop loopt voortdurend licht omhoog tot Beaufort. In de klim haalde ik een groep Duitsers met begeleiders in. Toen de begeleiders onderweg partjes appel uit gingen delen aan de groep ben ik maar even blijven fietsen en ik had een partje te pakken voordat de begeleidster er erg in had, maar ze kon er wel om lachen. Ik herinner mij dat Leo Sijtsma 2 jaar geleden op de top gewag maakte van een mooi stuwmeer dat iets over de top lag. Uiteindelijk had niemand veel trek om af te dalen en vervolgens terug te klimmen. Dat was dan ook nog zo’n 4 kilometer geweest. Maar hij had gelijk, het was een mooi plaatje. Aangezien het niet te warm was, ben ik vrij snel weer aan de afdaling begonnen en teruggefietst naar de camping wat het totaal op 115 kilometer bracht.    

 

 

Crêt de Chatillon

Thijs begon zich steeds sterker te voelen en wilde nog wel een flinke klim gaan doen. Samen hebben we de Crêt de Châtillon op ongeveer 1500 meter beklommen maar nu vanuit Annecy. Het is bepaald een stevige klim van 19,5 kilometer en de stijging is niet aangegeven maar ik schat dat het steeds tussen 6% en 8%. Hoe hoger we kwamen hoe slechter het weer, regen en dichte mist op de top. Thijs was er niet rouwig om toen we uiteindelijk op de top aankwamen, maar het bevalt me wel dat hij te eigenwijs is om onderweg ook maar een voet op de grond te zetten. Naar beneden zonder regenjasjes was bepaald niet aangenaam. De afstand kwam op 75 kilometer uit.         

 

 

Col de Forclaz

Op de laatste dag heb ik de col de Forclaz beklommen. Thijs had deze klim al enkele dagen eerder gedaan en ik geloof, dat hij onderweg enkele onwelvoeglijke woorden heeft gebruikt. Deze col ligt aan de oostkant van het meer. Het is de berg waar per dag honderden parapenters naar beneden springen zodat de hemel steeds vrolijk gekleurd is. Ik deed de klim vanaf de zuidkant. Deze klim staat bekend als de steilste kant. Onderweg kom je twee stukken van 13% tegen waarvan het laatste het langst is: ik schat zeker twee kilometer. De klim is in totaal 8.5 kilometer. Deze klim heb ik 25 jaar geleden niet gedaan. Eigenlijk had ik er toen een beetje schrik van maar achteraf wel een beetje ten onrechte. Ik daalde af via de andere kant en via Menthon St.-Bernard ging het langs het meer terug naar de camping. Uiteraard was het een klein rondje van slechts 35 kilometer. Ik merkte wel dat het langs het meer flink drukker is dan 25 jaar geleden en een rondje meer is bijna kamikaze met de vrolijke Franse chauffeur.

 

 

Hiermee zit het vakantiefietsen er op; ik ben tevreden over de klimkilometers die ik heb kunnen afleggen. Leuk is ook dat Thijs inmiddels op mijn oude Basso rond trapt want hij vindt het fietsen op de weg toch wel erg leuk. 

             

 

 {fcomment id=16} {ttweet}


Naar de

'HEEREN VAN RUERLE'

18 juli 2012

  

door: Wim Giesbers

foto's: Wim Giesbers 

 

Eén van de afdelingen van de Tourclub Eibergen heet Fiets en Geniet. De zogenaamde ’snelle groep’ telt ongeveer twintig leden. Het hele jaar door verzamelt de groep zich elke woensdag- en vrijdagmiddag om half twee bij cultuurcentrum ‘het Spieker’.

Daar wordt de richting van de wind bepaald en wordt overlegd waar men die middag naar toe zal fietsen. Eerst word ongeveer 20 kilometer met een maximum snelheid van 18 km tegen de wind in gefietst naar een locatie waar koffie gedronken wordt. Vervolgens gaat men langs een andere route terug naar Eibergen.

 

 

Op woensdag 18 juli was er een speciale clubrit gepland. Om half twee verzamelden zich vijf dames en negen heren bij ‘het Spieker’. Via Olden Eibergen en de Beltrumse kerkepaden peddelde men naar het Ruurlose Broek waar een extra lange stop werd gemaakt bij ‘de Heeren van Ruerle’. Onderweg had men al even een fotostop ingelast. Omdat het een speciale clubrit was, werd de groep verrast met koffie en heerlijke taart.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vervolgens nam men de tijd om de prachtige tuin te verkennen.

 

 

 

Daarna stapte het gezelschap weer op de fiets en toerde door het prachtige landschap langs de Slinge.  Via de ‘Leostichting’ ging het naar de Dijkhoek waar gepauzeerd werd bij boerderij ‘Dommerholt’. Hier mocht iedereen een lekker ijsje uitzoeken. Tot slot werd de tocht via Haarlo vervolgd naar Eibergen. Het was prachtig fietsweer en iedereen was zeer te spreken over de geslaagde middag.

 

Organisatie bedankt.

 

 

 

 

 

 

 

 {fcomment id=16} {ttweet}

 


 

FIETSWEEKEND ZUID-LIMBURG

29, 30 juni en 1 juli 2012

door: Leo van Strien

foto's: Margo en Theo van Beest

 

 

 

 

Op vrijdag 29 juni 2012 hebben Wim Carpay, Bart Bast, Margo en Theo van Beest en Arléne en Leo van Strien afgesproken bij Hotel Spronck in Valkenburg. Van uit het hotel zijn zij de Amstel Gold Race 365 gaan fietsen.

 

Vanaf 2003 volgt de Amstel Gold Race elk jaar een vaste route door Zuid-Limburg. Vanaf december 2010 is deze route ook permanent uitgepijld. Dit betekent dus dat je de Amstel Gold Race elke dag van het jaar kan fietsen. De complete route is te rijden in drie verschillende lussen. Elke lus staat voor een deel van de wedstrijd. De lussen kunnen afzonderlijk van elkaar worden gereden, maar deze lussen kunnen ook achtereenvolgens worden gereden, alle lussen lopen in elkaar over aan de voet van de Cauberg.

 

Op vrijdag zijn we allen rond het middaguur aangekomen. Na de fietsen te hebben uitgepakt, vertrekken we voor de eerste lus van het parcours. De lucht wordt steeds donkerder, maar de temperatuur is prima. Na een poosje onder de dreiging van regen te hebben gefietst, gaat het dan ook een beetje regenen. Maar zoals vaker, komt na regen weer zonneschijn. Deze cyclus hebben we tijdens deze tocht regelmatig mee mogen maken, maar dat mocht de pret niet drukken.

 

Vanaf het hotel is het een kilometer of twee voordat we aan de voet van de Cauberg komen. Een leuke klim om lekker ‘in te komen’. Kronkelend over de glooiende wegen van Zuid-Limburg komen we over verschillenden bergen, als de Geulhemmerberg, de Maasberg, Adsteeg, Lange Raarberg, Bergseweg en Sibbegrubbe. Deze laatste klim ligt tegen Valkenburg aan, waarna we al snel weer thuis zijn.

 

Onderweg zoeken we naar de routeborden, maar die zijn soms verdekt opgesteld of helemaal verdwenen. Leo, die de routes op de Garmin had meegenomen, bleek met de regen op het scherm van de Garmin, moeite te hebben met het volgen van de route. Op een gegeven moment kwamen we op een industrieterrein in de buurt van Geleen te schuilen voor een flinke bui. Theo keek even op zijn mobiele buienradar en constateerde dat deze bui zo over zou zijn: het is op zijn scherm de enige bui in heel Nederland, die vanuit België precies over ons heen trok. In die tijd dat we schuilden, heeft Leo ondertussen ook gevonden waar we zijn en hoe we weer op de route kunnen komen.

 

Als het vervolgens weer droger is geworden, stappen we op en vervolgen de route van de eerste lus. Na een flink stuk van de rit stoppen we voor een kop koffie met echte Limburgse vlaai. De keuze was beperkt, omdat we pas rond vier uur voor de koffie een stop hebben ingelast. De koffie was goed, maar de vlaai viel niet geheel mee. Moesten we hiervoor nu naar Limburg? Morgen maar een nieuwe vlaai-proef-test doen!

Waarschijnlijk door de regen, krijgen we te maken met vijf keer een lekke band. De laatste lekke band van deze dag krijgt Theo nabij de gemeente grot in Valkenburg. Omdat Theo zijn buitenband ook stuk was, is hij door Margo met de auto opgehaald.

 

De Garmin bleek niet de gehele route te bevatten. Daarom  zijn Bart en Leo doorgereden naar de Amstel Gold Race Experience, om te kijken of de routes daar wel geheel te downloaden zijn, maar ook daar lukte dit niet.

Deze ongevraagde pauzes zorgen er mede voor dat we eerst om zes uur weer bij het hotel zijn, kunnen inchecken en onze kamers kunnen opzoeken en lekker gaan douchen. We hebben wel even ruim 84 kilometers onder onze wielen laten passeren!

’s Avonds lekker uit eten geweest in Valkenburg en voldaan en vermoeid gaan slapen.

 

 

Zaterdag 30 juni 2012.

We begonnen de dag met een super goed verzorgd ontbijt waar ruim voldoende te eten was. Voor we kunnen vertrekken moeten we eerst onze fietsen uitgraven. Gisteren hebben we tijdens de regen, veel lössgrond en zand opgereden, die onze fietsen allen dezelfde kleur heeft gegeven. Ook de ketting vond het fijn om enige verzorging te ontvangen. Tijdens onze poets activiteiten blijkt dat er nog een groep fietsers in het hotel logeert. Deze groep komt uit Diepenheim. Ook zij zijn druk met poetsen e.d. Tijdens het poetsen komt Theo er achter dat hij nog een lekke band heeft. Nadat we uiteindelijk alles voor elkaar hebben, kunnen we op pad. We vertrokken met een stralende zon voor de tweede lus. We zijn net op weg als er een lekke band te melden valt. Ondanks dat de zon schijnt, is het nog niet echt warm. Daar heeft niemand nog last van als we enkele minuten na vertrek boven op de Cauberg zijn aangekomen. Na deze dagelijkse warming-up komen we vandaag de volgende beklimmingen tegen: Wolfsberg, Loorberg, Schweiberg, Camerig, Drielandenpunt, Gemmenich, Vijlenerbos, Eperheide, Gulpenerberg, Kruisberg, Eijserweg, Sint Remigiusstraat (Huls), Vrakelberg en Sibbegrubbe.

 

Tijdens de beklimming van de Schweiberg, komt er een jongeman ons op een gewone fiets en met sportschoenen op gewone pedalen voorbij gefietst. Dat geeft een dejá-vu met het gebeuren van Michael Boogaard, die op de Cauberg door een postbode voorbij wordt gereden! Sommigen van ons kunnen dat niet zetten en zetten een tandje bij, waardoor ze hem toch weer voorbij steken. Boven op de berg wachten we zoals gewoonlijk weer tot we compleet zijn.

De vlaaitest hebben we vandaag vlak voor Vaals. Deze test krijgt zeker een hogere waardering dan de vorige. Een verrukkelijke punt vlaai die niet over het gebaksschoteltje heen komt omdat het schoteltje een beetje aan de ruime kant is! Na deze versterking kunnen we het laatste stuk van deze lus maken en gaan verder richting het Drielandenpunt.

 

Onderweg verneemt Bart van een paar fietsers dat zij ook op weg zijn naar het Drielandenpunt. Één van hen vraagt aan een ander welke landen dit dan zijn. Nederland wisten ze nog wel. Ook Luxemburg zou hier aan grenzen. Bart kan niet anders dan hen te wijzen op het feit dat dit niet geheel correct is.

Later op de dag komen we deze fietsers weer tegen, waarop Bart hen vraagt of het mooi was in Luxemburg. Wat het antwoord daarop was is door mij niet geheel meegekregen….

 

Op de voorlaatste klim komen de enorme krachten van Arléne aan het licht. Na ruim 100 kilometer fietsen zet zij aan voor de beklimming van de Vrakelberg. Er klinkt een duidelijke en niet mis te verstane ‘ting’, die aankondigt dat er één of meerdere spaken zijn gebroken. Boven op de berg bekijkt Leo het achterwiel. Er zit een lichte slag in het wiel en er is één spaak gebroken. Door de spaak ervoor en erna iets los te maken wordt de slag in het wiel minder, maar het is raadzaam om vóór morgen (zondag) een nieuwe spaak te regelen. De laatste klim van de Sibbegrubbe slaan Arléne en Leo nu maar over en fietsen in Valkenburg naar de fietsenmaker voor een nieuwe spaak. Na het verhelpen van dit malheur staan we weer gereed voor de tocht van morgen. Deze tocht van ruim 110 kilometer is ook weer bijgeschreven in de boeken.

 

Ook deze avond zijn we weer lekker uit eten geweest en hebben zodoende de tekorten weer voldoende aangevuld.

 

 

Zondag 1 juli 2012.

Wederom staat ons een goed ontbijt te wachten. Nadat Wim en Bart hun kamers hebben ontruimd, kunnen we op pad. De anderen blijven nog een nachtje extra in het hotel, zodat zij hun spullen gewoon op de kamer kunnen laten staan.

Na de dagelijkse opwarmer van de Cauberg, krijgen we vandaag nog de Geulhemmerberg, Bemelerberg, Wolfsberg, Loorberg, Gulpernerberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg voor de kiezen.

 

Onderweg is van alles te zien. Het is kennelijk een actief weekend in Limburg. We komen regelmatig oude, stinkende maar prachtige auto’s tegen. Als ze gelijk met ons een berg beklimmen is dat wel even happen naar lucht tussen de benzinedampen door. Ook is er dit weekend een happening met paard en wagen. Ook oude tractoren zien we passeren.

 

Als we voor de vlaai-test zijn neergestreken in Gulpen, komt de plaatselijke schutterij voorbij. Met tromgeroffel komen ze het plein opgemarcheerd. Nadat er enige tijd is verstreken en rituelen zijn gedaan, richten de schutters hun geweren, die waarschijnlijk anders heten, in de lucht en vuren om beurten hun geweer af. Dit gaat gepaard met harde knallen. Vervolgens vertrekken ze weer. Op het terras is het goed toeven met de geur van hop om je heen. We zitten daar kennelijk onder de rook van de brouwerij van Gulpen.

 

 Aan het begin van de middag zijn we terug bij het hotel, alwaar we allen onder de pomp kunnen. Als Wim en Bart zover zijn, laden zij hun spullen in, nemen nog een laatste kop koffie en vertrekken huiswaarts.

 

De overgebleven vier hebben een vrije namiddag en gaan uitrusten, galerieën langs of beklimmen te voet nog wat bergen rondom Valkenburg.

 

 

 

 

{fcomment id=16} {ttweet}


 

KLIMCLUBRIT LEGDEN 1

zondag, 10 juni 2012

 

door: Henk ter Horst

 

 

 

Drie auto’s en zes fietsers -Bart H., Bart B., Bennie, Leo, Pieter en Henk-  vertrekken deze zondagmorgen [dag na de nederlaag tegen de Denen] om 08.00 uur naar Legden. Om goed 09.00 uur bestijgen ze hun “stalen ros”  -tegenwoordig vaak van carbon-  voor een tocht van 120 km over de glooiende heuvels rond de Coesfelderberg -en uiteraard de beklimming van de berg zelf-, de klim bij Darup, de soms felle korte klimmetjes van de Baumberge en zo ongeveer alle kanten van de Schöppinger Berg. Een temperatuur van 18 á 20 graden maakt dat het prachtig fietsweer is; de Garmin van Henk doet zijn werk, alhoewel de route bij de meesten zó bekend is, dat we met het grootste gemak zonder hadden gekund!

 

Na een vlakke aanloop vanuit Legden met hier en daar wat vals plat komen we bij het prachtig in het groen gelegen Schloss Varlar. Met bewonderende blikken kijken we naar het enkele jaren geleden gerestaureerde slot. Vandaar gaat het via smalle weggetjes richting de eerste serieuze heuvels in de Sükerhook nabij Coesfeld en dan worden de schapen van de bokken gescheiden  -en dat niet voor de laatste keer die dag! Via de buitenwijken van Coesfeld beklimmen we de berg, die altijd lastig is, want de eerste echte klim en gewoon rechtdoor naar boven van 80 naar 140 m over een lengte van 1000 meter. Daarna weer afdalen naar de Sükerhook en weer klimmen, dan weer dalen langs klooster Gerleve. Via de Raruper Mark terug naar de klim aan de achterkant van Gerleve. Daarna een tijdje vals plat omhoog en omlaag om via Hastehausen en Darup te kunnen beginnen aan de Südhang: de klim (max 10%) vanuit het dorp richting de Draum.

 

Bart H. is bij Hastehausen rechtdoor gestoken en wacht de rest op aan het einde van de klim. Dat deze bikkel überhaupt meefietst is  -gezien zijn ziekte-  bewonderenswaardig; chapeau Bart!

 

De Draum is een schitterend fietsgebied met prachtige vergezichten, wat Leo de opmerking ontlokt: “Dit is genieten!” Tsja … en dan komen de Baumberge. Met als eerste de haarspeldenklim richting de Longinusturm, waar de koffie wacht. Maar eerst  -masochisten als we zijn-  dalen we nog weer af om vervolgens via de steile klim door het bos [van 108 naar 180 over 400 meter!] uiteindelijk bij Longinus te belanden. Tijd voor ‘Kaffee und Kuchen’; op de ‘Speisekarte’ lezen we dat de Westerberg, waarop de Longinusturm staat, chauvinistisch de ‘Zugspitze dieser Gegend’ genoemd wordt! Na een pauze van 30 minuten vertrekken we richting het Steverner Tal om vervolgens nog één keer uit het zadel te moeten om de Leopoldshöhe te beklimmen. Twee Duitse toerfietsers halen ons in met de vraag: “Wo kommt Ihr her?” Adrem antwoordt Bart B.: “Aus Holland, maor begint mie neet ovver voetball’n!” Overigens liet Bart er slechts eentje gaan in de klim! Daarna maken we een lus via Tilbeck naar Havixbeck. Tussen de gehuchtjes Masbeck en Lasbeck wordt het opeens erg druk op het fietspad en de weg blijkt afgesloten. Watskeburt? Zeepkistenrace! Van de fiets af en lopend over het fietspad vervolgen we onze weg; dat lopen zal niet de laatste keer zijn! Een kilometer verder kunnen we op de pedalen en gaat het richting het fraaie plaatsje Billerbeck, waarna de prettige klim naar de Weissenburg volgt. Daarna pedaleren we in een prima tempo richting de voet van de Schöppinger Berg. Bart H. steekt linksaf richting het dorp en de overigen beginnen aan de eerste van de 3 beklimmingen van deze pukkel; totale afstand van klimmen en dalen rond deze berg: 15 km. In Schöppingen pikken we Bart weer op en dan is het een half uurtje fietsen terug naar Legden. Daar wacht opnieuw een verrassing: plotseling staan we voor een wegafsluiting en moet er via opgebroken wegen naar het eindpunt worden gelopen! Ons normale kilometergemiddelde halen we dus nooit!!    

Voor de statistici: afstand 118 km, gemiddelde 23,6 km, hoogtemeters 1152.

 

Op de terugweg stoppen we  'traditiegetrouw'  bij Steakhouse Oldenkott, waar de Erdinger Hefe Weizen bijzonder goed smaakt!

 

 

 

 

 {fcomment id=16} {ttweet}


 

KLIMCLUBRIT LEGDEN 2

zondag, 10 juni 2012

 

door: Leo van Strien

 

 

 

Op de vroege zondagmorgen, we vertrekken om 8 uur, hebben 6 leden het bed verlaten om aan onze clubrit in het Duitse Baumberge gebied deel te nemen. Enkele leden hebben zich om diverse redenen moeten afmelden, maar Henk ter Horst (de koersuitzetter op zijn Garmin), Bart Bast, Bart Hendriks, Pieter Greidanus, Bennie Geerdink en Leo van Strien zijn wel aan de start van deze mooie tocht verschenen.

 

Zoals afgesproken vertrekken we per auto naar Legden, alwaar we aan de rit beginnen. De temperatuur is aangenaam en de wind valt mee. We rijden de route zoals we gewoon zijn. De lucht is erg helder, dus zijn er mooie vergezichten. Dat hebben we wel anders meegemaakt, mistig en donker weer, maar vandaag is de zon regelmatig van de partij! Na een kilometer of dertig, als Schloss Varlar weer achter ons ligt, houden we nabij een picknickplaats even een staande pauze om een hapje te eten. De eerste klimmetjes hebben we gehad, het echte werk kan beginnen. We zien regelmatig de kerktorentjes van Billerbeck, maar daar zijn we nog lang niet aan toe. Eerst moeten we nog in de richting van klooster Gerleve, Darup en Nottuln, alwaar de Longinus-toren staat.

 

Daarnaast staat café Longinus, alwaar we van koffie met een stuk Duitse taart genieten. Op de Leopoldshöhe fietsen er twee Duitsers mee omhoog die willen weten  waar we vandaan komen. “Eibergen in die Niederlande”, is het antwoord, waarbij Bart B. aanvult dat we hier aan het fietsen zijn en niet over voetbal willen praten. Echter op de steile klim weet er toch ook hier weer één Duitser sneller te kunnen klimmen dan de snelste klimmer van ons peloton, Bart B.

 

 

De laatste klimmetjes maken we op de Schöppingerberg. Hier heeft Henk nog een extra lus bij gemaakt. Aan de achterkant van de berg hebben we de lus naar Leer en de beklimming van de berg. Echter nu gaan we nog niet direct de afdaling maken naar Schöppingen, maar eerst nog een steile afdaling en dito beklimming wacht op ons. Een prachtig extraatje, dat we er van mij in mogen laten zitten voor de komende Legden-tochten.

 

Aan het einde van de tocht stonden de auto’s, lekker opgewarmd door de zon, op ons te wachten voor de derde helft. We vertrekken huiswaarts en leggen nog even aan in het café in Oldenkott. Hier worden we allen voorzien van de nodige vitaminen en mineralen. De makkelijkste manier lijkt ons een lekker glas Erdinger, hetgeen ons goed smaakt.

 

Met een voldaan gevoel van lekker fietsen en reserves aanvullen gaan we huiswaarts.

 

Collega Legdengangers, bedankt voor de gezelligheid en het ophalen van verschillende anekdotes behorende bij deze tocht. Voor de andere collega’s, kom volgende keer, als je kunt en wilt, lekker meegenieten!

 

 

 

 

 

 {fcomment id=16} {ttweet}


 

DRIE TOCHTJES IN DE JURA                                         

Lac de Chalain, Doucier, 26 mei - 2 juni

 

door: Bart Bast

 

 

Vorige week verbleven we een weekje in de Jura en uiteraard had ik de fiets mee genomen. Ik had vooraf geen plannen gemaakt en in de buurt van Lac de Chalain, waar we op de camping verbleven, zijn geen voor fietsers bekende bultjes. Op weg er naartoe bleek de TomTom niet helemaal feilloos, maar bedacht wel snel een alternatieve route die ik onmiddellijk in mijn hoofd prentte, omdat het aantrekkelijke klimmetjes: waren mooie weggetjes van het niveau sluip- door-kruip-door.

 

Het was vanaf de camping een vice versa ritje maar aantrekkelijk genoeg. Vanaf Lac de Chalain reed ik via de D27 naar Pont du Navoy. In het dorp links de brug over en het riviertje l'Ain over, dan na 200 meter rechtsaf de D24. Vanaf hier gaat het licht klimmend en soms even dalend over een zeer autoluw weggetje via het gehucht Besain naar de N5. Via deze weg gaat het naar Polingy. Op zeker moment gaat het in vliegende vaart naar beneden tot op het grote plein waar men de tweede Pinksterdag een rommelmarkt hield. Daar ben ik gedraaid en dezelfde weg terug en uiteraard meteen de klim, waarvan ik schat dat de stijging niet meer dan 5% was; dus lukte het wel om de snelheid steeds tussen de 15 en 20 km te houden. De afstand bedroeg 70 km.

 

De tweede tocht begon met een foutje. Ik had niet zorgvuldig genoeg op de kaart gekeken. Ik ging vrolijk op weg naar de Cascades du Hérisson. Maar bij de waterval aangekomen, kwam ik erachter dat de weg daar ophield. Dus kon ik dezelfde weg terug nemen, wat overigens geen straf was omdat de omgeving mooi genoeg was. Voor het rondje dat ik in gedachten had, had ik meteen in Doucier 2x links gemoeten de D39 op die meteen begon met een klimmetje. De D39 fietste ik tussen de meren door tot Ilay en dat bleek achteraf het mooiste stuk van de Jura te zijn dat ik gefietst heb. Rustig klimmend door dorpjes, die zo ongeveer uitgestorven leken. Vrijwel geen autoverkeer en een prachtige natuur. Om die reden is dit traject op de kaart groen aangeven. Vanaf Pont de la Chaux gaat het verder via de N5 naar Champagnole. Weliswaar een mooi stuk maar wel wat drukker. Bij Champagnole had ik even het idee dat ik op een autoweg was beland, dus maar zo snel mogelijk een afslag genomen de stad in. Daar was ik even de draad kwijt en toen ik kennelijk wat besluiteloos voor een rotonde  stond kwam er onmiddellijk een Fransman op me af die me kennelijk de weg wel wilde wijzen. Maar aangezien ik geen woord Frans spreek, kon ik hem alleen de weg naar System U supermarkt vragen, je weet wel: jaren geleden sponsor van Lauran Fignon. De man wees me keurig de weg maar zal zich wel afgevraagd hebben waarom een Nederlander die de weg kwijt lijkt te zijn de weg naar de supermarkt vraagt. Maar omdat we daar al waren geweest, wist ik vanaf daar de weg wel weer. Via de N5 en via Pont du Navoy ging het weer terug naar de camping en stond de teller op 80 km.

 

Het laatste tochtje ging het vanaf Doucier rechtsaf en net buiten het dorp via de D39 naar Lons le Saunier. Ook deze weg is het eerste gedeelte op de kaart groen aangegeven hetgeen wil zeggen dat het toeristisch aantrekkelijk is. Hier kwam ik een bordje tegen zoals de meesten van ons die kennen uit de bergen. Col du Chaumois altitude 780 m. Na een lange afdeling wordt Lons getoucheerd en gaat het via de N678 naar Revigny en daarna volgt een klimmetje van een kilometer of 5 en ik schat in ook weer ongeveer 5% stijging. Daarna is het mooie er wel even af als het via een D-weg even niet zo spectaculair is. Via de D27 gaat het weer terug naar Doucier en dat is dan weer een aantrekkelijk stukje van de route die 60 km blijkt te zijn.

 

Al met al een paar aardige tochtjes in een omgeving waar het geen meter vlak is, maar ook nooit zwaar klimmen en de omgeving overwegend zeer aantrekkijk is.            

 

 

 

{fcomment id=16} {ttweet}


 

CLUBRIT MONTFERLAND

Pinkstermaandag, 28 mei 2012

 

door: Pieter Greidanus

 

 

 

Op Pinkstermaandag 's morgens om 09.00 uur, toen het in Eibergen nog stil, grijs en fris (16 graden, dus mouwtjes aan) was, stonden Erwin te N., Wim C., Leo van S., Pieter G. en Henk ter H. (als toercoördinator) aan de start bij 't Spieker.

Eerste conclusie van de dag: ondanks de mooie weersvooruitzichten is het fietsen van een dergelijke afstand op tweede Pinksterdag niet populair onder  de wegrenners, want 5 deelnemers is wel erg weinig en maakt het voor die vijf extra 'zwaar'.

 

Via Voor-Beltrum, Mariënvelde gaat het richting Westendorp en nadat we de A18 'gekruist' hebben, gaat het naar Terborg. Bij het oversteken van de weg om het viaduct over de A18 te beklimmen, ging het bijna mis: er werd 'vrij' gegeven, maar dat bleek van erg korte duur. Pieter en Erwin moesten snel de berm in om een aanstormende auto te ontwijken; het hield ons wel scherp!

Via Vethuizen op weg naar 'de muur van Zeddam'. Bij die beklimming naar de molen kwam Pieter erachter dat hij dit seizoen voor de eerste keer een serieus bultje op moest. Bij het beklimmen van de Needse Berg hoef je niet te schakelen, maar nú wel en dat lukte alleen van groot naar klein. Dat laatste was niet de bedoeling, echter opschakelen lukte niet meer. Gevolg: met veel geratel boven komen en de rest zien verdwijnen rechtsaf richting fietspad naar Beek is dan je lot! Toen Pieter weer aangesloten was, werd besloten het malheur direct te herstellen. Met dank aan het openklapbare brilletje van Wim en de meccanodoos van Leo werd het euvel snel verholpen en konden we op weg naar de Peeskesbult.

Daarna volgt het schitterende "rondje Klaphek": via de groene grens Duitsland in en langs Borghees de beklimming van de achterkant van de Eltenerberg naar Hoch Elten, net zoals 12 jaar geleden meldde Henk. Na de afdaling via Elten en het klimmetje langs de molen opnieuw een viaduct over (over de A12) en terug naar Stokkum voor koffie en gebak bij 't Klaphek. De teller geeft aan: 66 km. Volgens Leo hoeven de achterblijvers zich geen zorgen te maken over hoe de Duitsers op dit voormalige stukje Nederland passen, namelijk uitstekend was zijn conclusie van het inspectierondje in dit prachtige gebied.

 

Rond kwart over 12 werd de thuisreis aanvaard en dat beloofde na 's-Heerenberg niet veel goeds. Kilometerslange ruilverkavelingswegen met een fietspad langszij op weg naar Ulft. Gelukkig voor diegenen die voorop reden gaf Henk vóór Ulft het teken 'naar rechts' en kregen we een schitterend menu van landelijke weggetjes voorgeschoteld langs exotische gehuchten als Azewijn, Velthunten (zou Huntelaar daar vandaan komen, vroeg ik me af?), Milt (zonder vuur), Engbergen, Voorst, Breedenbroek om uiteindelijk via de Heurnes van Dinxperlo en Aalten  richting Haart en Corle te fietsen. Achter Vragender langs toeren we via Zwolle richting Eibergen.

 

 

Een niet-fietser van dergelijke afstanden zou zich kunnen afvragen of dat fietsen in zo'n groepje nu niet heel erg saai is. Alleen het landschap verandert immers maar!

Zo iemand heeft echter nog nooit met Leo van Strien gefietst. Iedere medefietser, voerman of wandelaar werd vriendelijk gedag gezegd, een aantal malen werd door hem geconstateerd dat het in de loop van de dag veel schoner werd op straat (gerefereerd werd aan het passerende vrouwelijk schoon!) of dat de aardappelen er al goed bijstonden voor de tijd van het jaar. "Never a dull moment" dus!

 

Circa half drie belandden we op het terras van de Lindeboom en lieten ons na 130 km (met een gemiddelde van 28,3 km) het witbiertje goed smaken.

 

 

 

 

 

 {fcomment id=16} {ttweet}


 

NAAR DE HARMIENEHOEVE

Clubrit F&G 23 mei 2012

 

door: Wilma de Bok

 

 

 

10.30 uur verzamelen bij 't Spieker.

De zon schijnt, het belooft een warme dag te worden; broodjes en drinken mee, de gebruikelijke dropjes, zuurtjes en pepermuntjes :) en terwijl we uitgezwaaid worden door Jan Lenderink, gaan we op pad: 15 man .... gezellig!     

Via Zwilbroek, waar we de flamingo's van heel dichtbij konden bewonderen -prachtig- komen we bij de Sevink Mölle. En daar drinken we koffie met een heerlijk gebakje! In de schaduw onder de parasol, want ja, de temperatuur stijgt al.

Richting Bataafse Molen, daarna langs het strandbad: oeps! We zitten op een wandel-ruiterpad, wat doen we, onder het hekwerk door? Of terug? Hup, alles eronderdoor, aanpakken!

Mooie weggetjes in het WooldWat is het Woold prachtig. We fietsen heerlijk onder de bomen en komen om 13.30 uur aan bij de Harmienehoeve. Een zondags soepje, voor de broodnodige zouttoevoer ging er wel in. De lunchpakketjes kwamen op tafel en ondanks de verzengende hitte zat iedereen lekker te eten. En nee, drinken vergaten we niet. Koel en helder schonken ze!

Na een klein uurtje weer op pad, oh jee .... Gerhard roept. Lekke band! Gelukkig was hij er op voorbereid en legt er een nieuwe op en we vervolgen de weg. 

 

Een remincident. Wim schiet over zijn fiets de weg op. Dat ziet er akelig uit als je er achter fietst. Gelukkig stond hij weer op, bloed aan handen, armen, knieën en vooral gezicht, bovenlip, ai pijnlijk. Maar niks gebroken en geen gezeur, wat een kanjer! Theo pakt de verbandtrommel en met de kundige hulp van Joke werd alles verbonden. "Ja hoor", zei Wim, "we kunnen weer" of zoals Hedwig altijd zegt: "Wi'j trekt de ketting weer strak."       

 

Ondanks de donkere lucht die er aankwam, onweer en hagel was ook voorspeld, gingen we nog even aan bij de Sevink Mölle en daarna richting huis.

 

Al met al een hele leuke dag en voor de bui binnen!            

 

 

 

{fcomment id=16} {ttweet} 


 

WENTERSRONDE

Hemelvaartsdag 17 mei 2012

 

Door: Henk ter Horst

 

 

 

Om 08.30 uur stonden acht TCE'ers bij de sporthal om per auto naar Winterswijk te vertrekken. Drie andere coureurs vertrokken per fiets uit Rekken naar de FTC Wenters; in totaal dus 11 mensen aan de start. Het was voor het eerst dit voorjaar dat het fietsweer redelijk aangenaam was: een graadje of zeven bij de start, maar het zonnetje zorgde ervoor dat de temperatuur snel opliep naar een graad of dertien. Dit bracht Leo van S. er zelfs toe om na de pauze zijn beenwarmers tot op zijn enkels te laten zakken.

Zoals gewoonlijk is het bij de Wenters een drukte van belang bij de start, maar via de "scan and go" was de inschrijving snel gepiept. Natuurlijk zie je bekenden  -al was het alleen maar collega-voorzitter Johan H., die je  altijd al van verre hoort-; maar dit keer werd ik blij verrast door een tikje op m'n schouder van mijn oude kameraad Wim S. van de tourclub uit Dinxperlo. Even kort bijgepraat en weg was ie!

 

Buurtclub FTC Wenters slaagt er altijd in fraaie routes in elkaar te steken, waarbij ze dankbaar gebruik maken van de mooie Wenterse omgeving en het even zo fraaie Duitse achterland met zijn vele -vaak autoluwe- weggetjes. Drie van de elf TCE'ers kiezen ervoor om de 95 km tocht te fietsen: Margo en Theo van B. (vanwege verhuizing de laatste maanden weinig gefietst) en ook Bennie G., die dit voorjaar ook nog niet erg veel kilometers gemaakt heeeft. De overigen kozen de langere afstand (113 km). In deze afstand zaten  -met name de laatste 15 km vóór de pauze in Klein Reken-  enkele mooi klimmetjes. Sebastiaan, zijn schoonvader Jan [vandaag gastrenner] en Bart B. zijn dan niet te houden; vooral bij Sebastiaan giert de adrenaline dan door zijn lijf: bij iedere lichte stijging  -zelfs de "beklimming" van een weg over de Autobahn- gebruikt hij om een splijtende demarrage te plaatsen. Anderen hebben dan  -vooralsnog?-  het nakijken. 

Na de 'Kaffee und Kuchen' in Klein-Reken volgde direct een aardig stukje flink vals plat en daarna nog enkele glooiende weggetjes om daarna vlak naar Winterswijk te koersen. Twee van de acht 113 km coureurs deden geen kopwerk meer; Henk D. had zijn dag niet  -zeker niet in de klimmetjes-  en Henk ter H. spaarde zich, omdat hij toen nog in de veronderstelling leefde dat ie twee dagen later de Petit Ballon en de Col de la Schlucht in de Vogezen zou moeten beklimmen. De overige 6 verkeerden echter in een blakende vorm en hielden het 'treintje' goed op tempo! Met een gemiddelde van 29,9 km over de 113 km arriveerden we in Wenters. Aangezien een aantal nog een feestje had die middag, was het inpakken en wegwezen! De 3 Rekkense coureurs waren bij binnenkomst in Winterswijk  -via de Steengroeve-  al de Bataafseweg opgereden richting huis.

 
 

{fcomment id=16} {ttweet}