Artikelindex

 Klimmen in de Dolomieten

 

 

door: Erwin te Nahuis

foto's: Erwin te Nahuis

 

De Passo di Gavia is een beroemde en beruchte beklimming in de Giro d’Italia. De meeste wielerliefhebbers zullen deze berg kennen uit de Giro 1988. In dit jaar werd er door Johan van der Velde historie geschreven op deze berg, door in korte broek en korte mouwen door de sneeuw als eerste de top van deze bergpas te bereiken en vervolgens volledig door de kou bevangen als laatste te finishen onder aan de berg. Ongeveer een derde van het peloton voltooide de afdaling in busjes en volgauto's. Een berg met Nederlandse historie, de moeite waard om beklommen te worden.

Aangezien we onze vakantie doorbrengen in Dimaro (760 meter) in de vallei Val di Sole ligt het voor de hand om de berg vanaf de zuidkant te beklimmen. Het hoogte profiel op internet geeft aan dat er 1.363 hoogtemeters zijn te overbruggen in 17,3 kilometer naar de top op 2.621 meter. De zuidkant is de lastige kant met een gemiddeld stijgingspercentage van 8%  en maxima van 16%.  Maar na de nodige trainingskilometers in de vlakke Achterhoek moeten we toch een heel eind kunnen komen.

Als voorbereiding om de klimspieren wat te trainen onder andere naar Folgarida gefietst. Dit skidorp ligt direct boven Dimaro op een hoogte van  1.240 meter. Vanaf de camping loopt de weg eerst naar beneden naar het centrum. Bij het fonteintje sla ik rechtsaf en begint de weg direct omhoog te lopen met een stijgingspercentage van boven de 8%. Mijn koude en onwennige spieren protesteren hevig. Dit geeft niet veel moed om later in de vakantie de Gavia te beklimmen.

Enkele dagen later deze weg nogmaals gefietst en toen voelden de benen als beter aan. Na het dorp Folgarida begint het hevig te regenen. Ik  fiets door het bos richting Madonna di Campiglio na Folgarida  zwakt het stijgingspercentage af van 7% naar 5% waardoor er wat meer tempo gemaakt kan worden. Op de top gekomen daal ik weer af naar Dimaro. Afdalen met deze regen is geen pretje en bij de fors remmen slipt het achterwiel direct weg. Beneden aangekomen schijnt de zon en is het beter vertoeven.

In de tweede week van de vakantie heb ik de Passo di Gavia beklommen. De klim begint in Ponte di Legno vrij eenvoudig met stijgingspercentages in de eerste 4 kilometer van 4 tot 6%. Na deze 4 kilometers zijn de spieren warm en kan het echte klimmen beginnen met bijna continue 10% en uitschieters in het bos naar 16%. Na het bos heb je een geweldig uitzicht op het dal met vele watervallen die het smeltwater naar beneden afvoeren. De bergtoppen aan de ander kant van het dal liggen nog steeds vol sneeuw. Naarmate ik hoger kom wordt het steeds kaler en indrukwekkender.

Zo’n drie kilometer voor de top dient zich een donkere lange tunnel aan.  Links naast de tunnel ligt de oude grindweg waarover Johan van der Velde moest fietsen. Het stijgingspercentage in de tunnel is fors en er staat een stevige tegenwind. Het is er zo donker dat zelfs mijn fietslamp me geen zicht bezorgt. Het wegdek ligt vol met stenen en stof, waardoor netjes rechts fietsen niet mogelijk is. In de tunnel hoor ik opeens een hels lawaai en word ik ingehaald door een Porsche 911 cabriolet die de tunnel vol gas neemt. Op dat moment was ik blij dat ik mijn achterlichtje bij me had.

Bij het uitkomen van de tunnel kom ik van het een op het andere moment niet meer vooruit. Het lijkt wel of ik twee lekke banden heb. Toch maar even gestopt om de bandjes te controleren. Niets aan de hand. Weer opgestapt zit weer snel in mijn ritme. Waarschijnlijk is de overgang van de koude tunnel naar de warme lucht buiten op mijn longen geslagen. De laatste drie kilometers hebben een constantere stijging van rond de 10%. Het wegdek is echter bijzonder slecht, wat het klimmen lastig maakt, maar het einde is in zicht.

Na 1 uur en 40 minuten klimmen is de top bereikt en kan er genoten worden van een welverdiende Cappuccino. Het café op de top is een waar wielermuseum met diverse foto’s uit de Giro aan de wand. De legendarische doorkomst van 1988 met een besneeuwde Johan van der Velde als middelpunt.

Deze berg met Nederlandse historie is een aanrader voor iedere wielerliefhebber.

 

{fcomment id=16} {ttweet}