Artikelindex

 

FIETSWEEKEND ZUID-LIMBURG

29, 30 juni en 1 juli 2012

door: Leo van Strien

foto's: Margo en Theo van Beest

 

 

 

 

Op vrijdag 29 juni 2012 hebben Wim Carpay, Bart Bast, Margo en Theo van Beest en Arléne en Leo van Strien afgesproken bij Hotel Spronck in Valkenburg. Van uit het hotel zijn zij de Amstel Gold Race 365 gaan fietsen.

 

Vanaf 2003 volgt de Amstel Gold Race elk jaar een vaste route door Zuid-Limburg. Vanaf december 2010 is deze route ook permanent uitgepijld. Dit betekent dus dat je de Amstel Gold Race elke dag van het jaar kan fietsen. De complete route is te rijden in drie verschillende lussen. Elke lus staat voor een deel van de wedstrijd. De lussen kunnen afzonderlijk van elkaar worden gereden, maar deze lussen kunnen ook achtereenvolgens worden gereden, alle lussen lopen in elkaar over aan de voet van de Cauberg.

 

Op vrijdag zijn we allen rond het middaguur aangekomen. Na de fietsen te hebben uitgepakt, vertrekken we voor de eerste lus van het parcours. De lucht wordt steeds donkerder, maar de temperatuur is prima. Na een poosje onder de dreiging van regen te hebben gefietst, gaat het dan ook een beetje regenen. Maar zoals vaker, komt na regen weer zonneschijn. Deze cyclus hebben we tijdens deze tocht regelmatig mee mogen maken, maar dat mocht de pret niet drukken.

 

Vanaf het hotel is het een kilometer of twee voordat we aan de voet van de Cauberg komen. Een leuke klim om lekker ‘in te komen’. Kronkelend over de glooiende wegen van Zuid-Limburg komen we over verschillenden bergen, als de Geulhemmerberg, de Maasberg, Adsteeg, Lange Raarberg, Bergseweg en Sibbegrubbe. Deze laatste klim ligt tegen Valkenburg aan, waarna we al snel weer thuis zijn.

 

Onderweg zoeken we naar de routeborden, maar die zijn soms verdekt opgesteld of helemaal verdwenen. Leo, die de routes op de Garmin had meegenomen, bleek met de regen op het scherm van de Garmin, moeite te hebben met het volgen van de route. Op een gegeven moment kwamen we op een industrieterrein in de buurt van Geleen te schuilen voor een flinke bui. Theo keek even op zijn mobiele buienradar en constateerde dat deze bui zo over zou zijn: het is op zijn scherm de enige bui in heel Nederland, die vanuit België precies over ons heen trok. In die tijd dat we schuilden, heeft Leo ondertussen ook gevonden waar we zijn en hoe we weer op de route kunnen komen.

 

Als het vervolgens weer droger is geworden, stappen we op en vervolgen de route van de eerste lus. Na een flink stuk van de rit stoppen we voor een kop koffie met echte Limburgse vlaai. De keuze was beperkt, omdat we pas rond vier uur voor de koffie een stop hebben ingelast. De koffie was goed, maar de vlaai viel niet geheel mee. Moesten we hiervoor nu naar Limburg? Morgen maar een nieuwe vlaai-proef-test doen!

Waarschijnlijk door de regen, krijgen we te maken met vijf keer een lekke band. De laatste lekke band van deze dag krijgt Theo nabij de gemeente grot in Valkenburg. Omdat Theo zijn buitenband ook stuk was, is hij door Margo met de auto opgehaald.

 

De Garmin bleek niet de gehele route te bevatten. Daarom  zijn Bart en Leo doorgereden naar de Amstel Gold Race Experience, om te kijken of de routes daar wel geheel te downloaden zijn, maar ook daar lukte dit niet.

Deze ongevraagde pauzes zorgen er mede voor dat we eerst om zes uur weer bij het hotel zijn, kunnen inchecken en onze kamers kunnen opzoeken en lekker gaan douchen. We hebben wel even ruim 84 kilometers onder onze wielen laten passeren!

’s Avonds lekker uit eten geweest in Valkenburg en voldaan en vermoeid gaan slapen.

 

 

Zaterdag 30 juni 2012.

We begonnen de dag met een super goed verzorgd ontbijt waar ruim voldoende te eten was. Voor we kunnen vertrekken moeten we eerst onze fietsen uitgraven. Gisteren hebben we tijdens de regen, veel lössgrond en zand opgereden, die onze fietsen allen dezelfde kleur heeft gegeven. Ook de ketting vond het fijn om enige verzorging te ontvangen. Tijdens onze poets activiteiten blijkt dat er nog een groep fietsers in het hotel logeert. Deze groep komt uit Diepenheim. Ook zij zijn druk met poetsen e.d. Tijdens het poetsen komt Theo er achter dat hij nog een lekke band heeft. Nadat we uiteindelijk alles voor elkaar hebben, kunnen we op pad. We vertrokken met een stralende zon voor de tweede lus. We zijn net op weg als er een lekke band te melden valt. Ondanks dat de zon schijnt, is het nog niet echt warm. Daar heeft niemand nog last van als we enkele minuten na vertrek boven op de Cauberg zijn aangekomen. Na deze dagelijkse warming-up komen we vandaag de volgende beklimmingen tegen: Wolfsberg, Loorberg, Schweiberg, Camerig, Drielandenpunt, Gemmenich, Vijlenerbos, Eperheide, Gulpenerberg, Kruisberg, Eijserweg, Sint Remigiusstraat (Huls), Vrakelberg en Sibbegrubbe.

 

Tijdens de beklimming van de Schweiberg, komt er een jongeman ons op een gewone fiets en met sportschoenen op gewone pedalen voorbij gefietst. Dat geeft een dejá-vu met het gebeuren van Michael Boogaard, die op de Cauberg door een postbode voorbij wordt gereden! Sommigen van ons kunnen dat niet zetten en zetten een tandje bij, waardoor ze hem toch weer voorbij steken. Boven op de berg wachten we zoals gewoonlijk weer tot we compleet zijn.

De vlaaitest hebben we vandaag vlak voor Vaals. Deze test krijgt zeker een hogere waardering dan de vorige. Een verrukkelijke punt vlaai die niet over het gebaksschoteltje heen komt omdat het schoteltje een beetje aan de ruime kant is! Na deze versterking kunnen we het laatste stuk van deze lus maken en gaan verder richting het Drielandenpunt.

 

Onderweg verneemt Bart van een paar fietsers dat zij ook op weg zijn naar het Drielandenpunt. Één van hen vraagt aan een ander welke landen dit dan zijn. Nederland wisten ze nog wel. Ook Luxemburg zou hier aan grenzen. Bart kan niet anders dan hen te wijzen op het feit dat dit niet geheel correct is.

Later op de dag komen we deze fietsers weer tegen, waarop Bart hen vraagt of het mooi was in Luxemburg. Wat het antwoord daarop was is door mij niet geheel meegekregen….

 

Op de voorlaatste klim komen de enorme krachten van Arléne aan het licht. Na ruim 100 kilometer fietsen zet zij aan voor de beklimming van de Vrakelberg. Er klinkt een duidelijke en niet mis te verstane ‘ting’, die aankondigt dat er één of meerdere spaken zijn gebroken. Boven op de berg bekijkt Leo het achterwiel. Er zit een lichte slag in het wiel en er is één spaak gebroken. Door de spaak ervoor en erna iets los te maken wordt de slag in het wiel minder, maar het is raadzaam om vóór morgen (zondag) een nieuwe spaak te regelen. De laatste klim van de Sibbegrubbe slaan Arléne en Leo nu maar over en fietsen in Valkenburg naar de fietsenmaker voor een nieuwe spaak. Na het verhelpen van dit malheur staan we weer gereed voor de tocht van morgen. Deze tocht van ruim 110 kilometer is ook weer bijgeschreven in de boeken.

 

Ook deze avond zijn we weer lekker uit eten geweest en hebben zodoende de tekorten weer voldoende aangevuld.

 

 

Zondag 1 juli 2012.

Wederom staat ons een goed ontbijt te wachten. Nadat Wim en Bart hun kamers hebben ontruimd, kunnen we op pad. De anderen blijven nog een nachtje extra in het hotel, zodat zij hun spullen gewoon op de kamer kunnen laten staan.

Na de dagelijkse opwarmer van de Cauberg, krijgen we vandaag nog de Geulhemmerberg, Bemelerberg, Wolfsberg, Loorberg, Gulpernerberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg voor de kiezen.

 

Onderweg is van alles te zien. Het is kennelijk een actief weekend in Limburg. We komen regelmatig oude, stinkende maar prachtige auto’s tegen. Als ze gelijk met ons een berg beklimmen is dat wel even happen naar lucht tussen de benzinedampen door. Ook is er dit weekend een happening met paard en wagen. Ook oude tractoren zien we passeren.

 

Als we voor de vlaai-test zijn neergestreken in Gulpen, komt de plaatselijke schutterij voorbij. Met tromgeroffel komen ze het plein opgemarcheerd. Nadat er enige tijd is verstreken en rituelen zijn gedaan, richten de schutters hun geweren, die waarschijnlijk anders heten, in de lucht en vuren om beurten hun geweer af. Dit gaat gepaard met harde knallen. Vervolgens vertrekken ze weer. Op het terras is het goed toeven met de geur van hop om je heen. We zitten daar kennelijk onder de rook van de brouwerij van Gulpen.

 

 Aan het begin van de middag zijn we terug bij het hotel, alwaar we allen onder de pomp kunnen. Als Wim en Bart zover zijn, laden zij hun spullen in, nemen nog een laatste kop koffie en vertrekken huiswaarts.

 

De overgebleven vier hebben een vrije namiddag en gaan uitrusten, galerieën langs of beklimmen te voet nog wat bergen rondom Valkenburg.

 

 

 

 

{fcomment id=16} {ttweet}