Artikelindex

 

CLUBRIT MONTFERLAND

Pinkstermaandag, 28 mei 2012

 

door: Pieter Greidanus

 

 

 

Op Pinkstermaandag 's morgens om 09.00 uur, toen het in Eibergen nog stil, grijs en fris (16 graden, dus mouwtjes aan) was, stonden Erwin te N., Wim C., Leo van S., Pieter G. en Henk ter H. (als toercoördinator) aan de start bij 't Spieker.

Eerste conclusie van de dag: ondanks de mooie weersvooruitzichten is het fietsen van een dergelijke afstand op tweede Pinksterdag niet populair onder  de wegrenners, want 5 deelnemers is wel erg weinig en maakt het voor die vijf extra 'zwaar'.

 

Via Voor-Beltrum, Mariënvelde gaat het richting Westendorp en nadat we de A18 'gekruist' hebben, gaat het naar Terborg. Bij het oversteken van de weg om het viaduct over de A18 te beklimmen, ging het bijna mis: er werd 'vrij' gegeven, maar dat bleek van erg korte duur. Pieter en Erwin moesten snel de berm in om een aanstormende auto te ontwijken; het hield ons wel scherp!

Via Vethuizen op weg naar 'de muur van Zeddam'. Bij die beklimming naar de molen kwam Pieter erachter dat hij dit seizoen voor de eerste keer een serieus bultje op moest. Bij het beklimmen van de Needse Berg hoef je niet te schakelen, maar nú wel en dat lukte alleen van groot naar klein. Dat laatste was niet de bedoeling, echter opschakelen lukte niet meer. Gevolg: met veel geratel boven komen en de rest zien verdwijnen rechtsaf richting fietspad naar Beek is dan je lot! Toen Pieter weer aangesloten was, werd besloten het malheur direct te herstellen. Met dank aan het openklapbare brilletje van Wim en de meccanodoos van Leo werd het euvel snel verholpen en konden we op weg naar de Peeskesbult.

Daarna volgt het schitterende "rondje Klaphek": via de groene grens Duitsland in en langs Borghees de beklimming van de achterkant van de Eltenerberg naar Hoch Elten, net zoals 12 jaar geleden meldde Henk. Na de afdaling via Elten en het klimmetje langs de molen opnieuw een viaduct over (over de A12) en terug naar Stokkum voor koffie en gebak bij 't Klaphek. De teller geeft aan: 66 km. Volgens Leo hoeven de achterblijvers zich geen zorgen te maken over hoe de Duitsers op dit voormalige stukje Nederland passen, namelijk uitstekend was zijn conclusie van het inspectierondje in dit prachtige gebied.

 

Rond kwart over 12 werd de thuisreis aanvaard en dat beloofde na 's-Heerenberg niet veel goeds. Kilometerslange ruilverkavelingswegen met een fietspad langszij op weg naar Ulft. Gelukkig voor diegenen die voorop reden gaf Henk vóór Ulft het teken 'naar rechts' en kregen we een schitterend menu van landelijke weggetjes voorgeschoteld langs exotische gehuchten als Azewijn, Velthunten (zou Huntelaar daar vandaan komen, vroeg ik me af?), Milt (zonder vuur), Engbergen, Voorst, Breedenbroek om uiteindelijk via de Heurnes van Dinxperlo en Aalten  richting Haart en Corle te fietsen. Achter Vragender langs toeren we via Zwolle richting Eibergen.

 

 

Een niet-fietser van dergelijke afstanden zou zich kunnen afvragen of dat fietsen in zo'n groepje nu niet heel erg saai is. Alleen het landschap verandert immers maar!

Zo iemand heeft echter nog nooit met Leo van Strien gefietst. Iedere medefietser, voerman of wandelaar werd vriendelijk gedag gezegd, een aantal malen werd door hem geconstateerd dat het in de loop van de dag veel schoner werd op straat (gerefereerd werd aan het passerende vrouwelijk schoon!) of dat de aardappelen er al goed bijstonden voor de tijd van het jaar. "Never a dull moment" dus!

 

Circa half drie belandden we op het terras van de Lindeboom en lieten ons na 130 km (met een gemiddelde van 28,3 km) het witbiertje goed smaken.

 

 

 

 

 

 {fcomment id=16} {ttweet}