Artikelindex

 

 

 

 

Prachtige klimweek in

LES VOSGES

 

 

 

1 t/m 8 juni 2013

door: Henk ter Horst

foto's: Henk ter Horst

 

 

 

 

 

 

Dag 0 

In de eerste week van juni (1 t/m 8) verblijven 10 TCE’ers in het plaatsje Le Thillot in de Vogezen. Het zijn Anneke en Bart Bast, Margo en Theo van Beest, Dinie en Bennie Geerdink, Diny en Henk ter Horst en Arlene en Leo van Strien.

In de week ervoor waren ze een avond te gast bij één van de deelnemers om enkele zaken aangaande deze zogenaamde klimweek te bespreken én te genieten van Elzasser wijn en de beroemde (beruchte?) stinkkaas uit Munster; als verrassing kregen ze een boekje aangeboden  -samengesteld door de voorzitter-  met daarin wetenswaardigheden over de Vogezenstreek. Voor fietsers erg belangrijke informatie ontbrak ook niet: te fietsen routes en de bijbehorende hoogteprofielen en stijgingspercentages per col. Déze voorbereiding was in ieder geval geslaagd!

 

 

Dag 1

De eerste dag is de reisdag naar Les Vosges. Iedereen gaat op zijn eigen wijze richting Frankrijk. Vanaf Nancy is er een prima routebeschrijving via Epinal richting Le Thillot. Hoe meer we het plaatsje naderen, des te harder begint het te regenen! Dat belooft wat!! Als laatste komen madame et monsieur Ter Horst op de plek van bestemming aan. De koffie is klaar, koffers worden uitgepakt en het eerste wijntje geproefd. Wat later smaakt de spaghetti uitstekend en daarna komen de spelletjes en de boeken ter tafel.

Het wordt even wat serieuzer als we uit het aanbod van routes er één moeten kiezen; de keuze valt op een tocht van 95 km: route Col de la Schlucht.

 

 

Dag 2  

Dit is zondag 2 juni en de eerste fietsdag. Tegen half elf vertrekken de 7 fietsende TCE’ers voor hun klimkilometers. In een strak maar rustig tempo vertrekken we richting Travexin en Cornimont; onderweg komen we de Col du Ménil tegen: een niemendalletje. We fietsen verder richting La Bresse, waar we even van de geplande GPS-route af moeten vanwege een gezellig marktje: vraimentc’est dimanche!!

Na dit stadje volgt de prachtige Route de Chajoux (D34c) richting de Col de la Schlucht; gedurende 15 km gaat het gestaag omhoog, van 640 naar 1140 mtr. Bijna op de top van de Col fietst Bennie nog even door om te kijken of 100 mtr verderop de koffie klaar is; dit is wel ’t geval, maar koffie na ruim 30 km vinden we wel erg vroeg.

Dus verder omhoog richting de Hohneck over de prachtige Route des Crêtes. We genieten van schitterende vergezichten: we zien La Bresse liggen in de verte en diep onder ons het Lac de Branchemer, alles in prachtige variaties van kleuren groen. Na de Rainkopf volgt een scherpe bocht naar rechts en verlaten we de Route des Crêtes om via de Col de Bramont af te dalen naar ‘le Lac de Kruth-Wildenstein’. Langs dit meer loopt het licht vals plat naar beneden en Arlene merkt dat ze problemen krijgt met het sturen: aflopende voorband! We gebruiken deze noodzakelijke pauze ook om even te fourageren, want nog steeds geen koffie, ook niet in het eerstvolgende plaatsje Kruth. Dus dan maar door ……

De Col d’ Oderen staat ons te wachten: 7 km vanuit Kruth. Hier worden de schapen écht van de bokken gescheiden. Bart Bast verdwijnt al snel uit het zicht - zeker uit het zicht van Henk! Maar ook Leo van Strien en Bennie Geerdink hebben hun ritme vrij snel te pakken, al zal Bennie later verklaren dat “…ie minstens 1 keer dood is gegaan…”. Ook Arlene van Strien en Margot en Theo van Beest beklimmen in hun eigen tempo en ritme deze col. En ook Henk komt uiteindelijk boven en hangt minutenlang over z’n stuur: de stukjes van 11 en 12% hebben hun tol ge-eist; eten kan ie niet, wel een foto maken!

Na een fraaie afdaling is er eindelijk koffie in het plaatsje Ventron, waar enkele Belgen alvast aan een pint zijn begonnen. Inmiddels hebben 5 van de 7 coureurs besloten de laatste klim -het kuitenbijtertje Col de Morbieu- niet te doen! Bart en Leo doen ‘m wél! De rest keert via de Col du Ménil, nu van de andere zijde, terug naar Le Thillot en Chalet des Ayes. Van Bart en Leo vernemen we later dat de 6 km lange klim van de laatste col inderdaad een vervelend karweitje is geweest!

Deze eerste dag moeten de benen duidelijk nog wennen aan het klimmen.

 

Afstand:                Bart en Leo          95 km

                               de rest                   86

Hoogtemeters:    Bart en Leo          2134

                               de rest                   1554  

Gem. temp.:                                        15,9

 

 

Dag 3 

Vandaag -maandag 2 juni- beklimmen we één van de beroemde ‘ballonnen’: de Ballon d’ Alsace; een tocht van ongeveer 80 km. Na een rustige aanloop via een “voie verte” (vergelijk ’t maar met de fietsbaan Eibergen-Groenlo) naar St.-Maurice-sur-Moselle begint in dit plaatsje (na 7 km fietsen) de prachtige klim (via de noordkant) naar de top van de Ballon d’ Alsace. Mooie brede weg en een heel gelijkmatige klim, die vanuit St.-Maurice bijna 10 km lang is. De bordjes langs de route geven keurig de kilometers en de gemiddelde stijgingspercentages per kilometer aan: 7%.

Zoals deze week bij elke beklimming het geval is, zit er weinig variatie in de volgorde van aankomst op de top: eerst Bart, dan Leo, vervolgens Bennie gevolgd door Arlene, daarna Margo of Theo en als laatste Henk. We zijn het er over eens dat het een fraaie en niet al te moeilijke klim is geweest.

Boven is het een drukke boel met toeristen en motoren; na een korte iPhone fotosessie volgt de prachtige afdaling richting Giromagny, vooral in het begin is de afdaling heel overzichtelijk en worden snelheden behaald van ver boven de 60 k/p/u. Vanuit Giromagny loopt de weg langzaam omhoog en in het plaatsje Plancher-Bas begint de klim naar de Col de la Chevrères; deze col beklimmen we van de zuidkant -het wordt serieus in het plaatsje Le Mont- tot we in Belfahy aankomen. De eerste kilometers verlopen soepeltjes, daarna wordt het serieuzer en de klim eindigt met slotkilometers van 7,5 %.

Na even zoeken en de zadelstand van Bart’ s fiets bijstellen, is er koffie; een buitengewoon vriendelijke Fransoos -wiens zaak eigenlijk is gesloten- biedt ons koffie en frisdrank aan, uiteraard tegen betaling. Belangstellend vraagt ie of we de route van de cyclosportieve “Trois Ballons” aan ’t verkennen zijn; "Non, nous sommes en vacances!”

Wat daarna volgt is een schrikaanjagende afdaling, die begint met 20% en loopt via een smal weggetje en een niet al te best wegdek. Na 8,5 km staan we beneden en ontmoeten we een groepje fietsers die wél met de TB aan ’t verkennen zijn: zij moeten naar boven!! "Succes, mannen!!"

Wij vervolgen onze route richting Servance en vandaaruit de regelmatige en niet al te moeilijke klim naar de Haut-du-Them. Boven wacht een verrassing: weg richting Le Thillot geblokkeerd! We wagen het er toch maar op;  het blijkt dat er een nieuwe duiker in de weg gelegd wordt. Met behulp van balken én van de ‘werkers-aan-de-weg’ worden we één voor één over het obstakel geholpen; chapeaux!! We vervolgens onze afdaling naar Chalet des Ayes, met op ’t laatst altijd die 10%! Gelukkig maar over 100 mtr!!

 

Afstand:                78 km

Hoogtemeters:    1577

Gem. temp.:         18,1

 

 

Dag 4

Deze dinsdag de 3de juni heeft Henk aan rustdag genomen: pijn in z’n nek van een valpartij een week eerder én hij wil foto’s maken. De overige 6 klimgeiten besluiten het dak van Les Vosges op te zoeken: de Grand Ballon. Oorspronkelijk staat deze route in het koersboekje met een lengte van 120 km. De avond ervoor wordt ie met behulp van Basecamp ingekort tot ruim 100 km.

De aanloop is via de Col du Ménil en vervolgens de klim naar de Col d’ Oderen, die we al als afdaling kennen. Het is de makkelijke kant van deze col; boven klaagt Theo over erge last van zijn rug en overweegt terug te keren. Na een korte pauze (fotootje!) besluit ie toch om ‘nog een stukkie te proberen’ en dat is maar goed ook: hij fietst de hele route uit!!

Na de 7 km lange afdaling naar Kruth fietsen we richting Oderen en Fellering; om de drukke N66 te vermijden, loopt de route via smalle weggetjes en ‘voies vertes’ langs het kabbelende riviertje La Thur naar het plaatsje Willer-sur-Thur. Hier begint de klim naar de legendarische Grand Ballon, de hoogste Col van de Vogezen (1343 mtr). [Op zaterdag 8 juni lagen hier honderden deelnemers aan de TB op apegapen in de bermen links en rechts!] Al snel pakt iedereen zijn eigen ritme op deze 15 km lange klim, die vooral op het einde zwaar is: de laatste 4 km een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5%!

Bart heeft al snel een maatje gevonden: een afgetrainde triatleet met wie hij samen deze Col bedwingt. De beste man kletst ‘m de oren van de kop, hetgeen Bart prima vindt, want het tempo dat de man aanhoudt is net goed; het moet niet harder gaan: “laten kletsen die man!”

Als tweede komt Leo boven met een grote grijns op z’n gezicht en even daarna Bennie; een tijdje later ontwaren we Arlene en vervolgens Theo; als laatste arriveert Margo op de top. Dat is zeker een prestatie, gezien het geringe aantal trainingskilometers, dat ze heeft kunnen fietsen: ze zit pas 3 weken weer op de fiets na een gebroken pols! Chapeaux, driewerf chapeaux!!

Na koffie en een bessentaart volgt de beloning in de vorm van een prachtige afdaling richting het meer van Kruth-Wildenstein en dan weet iedereen het: nu volgt de 7 km lange klim naar de top van de Col d’ Oderen, de lastige kant met gedeeltes van 11 en 12%. Voordeel is: we hebben ‘m eerder gedaan. Leo probeert nog even Bart uit te dagen en als eerste te finishen, maar het blijft bij proberen; hij moet definitief zijn meerdere erkennen. Arlene en Bennie komen arm in arm als derde/vierde boven gevolgd door Theo en als laatste Margo.

Nu volgt nog een fraaie afdaling en het niemendalletje Col du Ménil en zijn we na precies 101 km terug in ons chalet.

 

 

Afstand:                101 km

Hoogtemeters:    2324

Gem. temp.:         22,3

 

 

Dag 5 

Vandaag hebben Margo, Theo en Bennie besloten een rustdag te nemen. Dit betekent dat er slechts 4 fietsers resteren. Zij besluiten tot een route van 68 km met 3 te beklimmen Cols.

Via de inmiddels bekende aanlooproute richting Travexin en Cornimont volgt vanuit dit plaatsje de klim naar de Col de la Vierge via de Col du Bockloch; niet de moeilijkste maar ‘by far’ de mooiste klim tot dan. Prachtig kabbelende beekjes langs de weg, schitterende watervalletjes en ….. geen motoren, geen auto’s: alleen 4 fietsers uit Eibergen en één houthakkertje (‘Bonjour!’) uit Frankrijk; één met de natuur fietst en geniet iedereen in zijn eigen ritme. Boven wel enorm veel vervelende (steek)vliegen.

Daarna een aanvankelijk lastige, want smalle afdaling; later een bredere weg en flink steil naar La Bresse. Vandaaruit begint de gelijkmatige en eenvoudige klim naar de top van de Col de la Croix des Moinats over een lengte van 6 km. Een mooie brede weg, die een fraai uitzicht biedt op de prachtige omgeving met wonderschone vergezichten; het zonnetje schijnt, het is warm. Genieten!!

Er volgt een mooie afdaling richting Vagney; in dit plaatsje pakken we de schitterende ‘voie verte’ langs de Moselotte, een zijriviertje van de Moselle (Moezel). Bij een waterval stoppen we even om te fourageren en Henk de gelegenheid te geven een iPhone fotootje te maken. Daarna verder naar Saulxures-sur-Moselotte om te beginnen een de laatste klim van de dag: het kuitenbijtertje Col de Morbieu; Bart en Leo kennen ‘m nog van de eerste dag, voor Arlene en Henk is het een nieuwe ervaring. Een lastig klimmetje van 5 km; “Oh, mon Dieu, c’est le Morbieu!” De afdaling is weliswaar smal maar niet al te lastig. Om Bart en Leo (niet door Ramonchamp!) tegemoet te komen, hadden we de avond ervoor de laatste kilometers aangepast. Dat blijken dan nog een paar hele vervelende te zijn met enkele korte maar hele steile hellinkjes; maar je weet dat je er op een haar na bent, dus …..

Beloning: lekker koud biertje en een heerlijke (vis)barbecue!!

 

Afstand:                68 km

Hoogtemeters:    1390

Gem. temp:          23,7

 

 

Dag 6

We zijn vandaag -donderdag 6 juni- weer met z’n zevenen en hebben besloten de route naar de Col de Servance te fietsen; de avond ervoor is de route verlengd van 70 naar ruim 80 km. Dit is gebeurd om de steile klim van de Col des Chevrères -die we de derde dag afdaalden!- uit de route te halen. We hebben die avond nog niet in de gaten, wat ons de volgende dag i.p.v. de Col des Chevrères staat te wachten; het zou misschien onze nachtrust beïnvloed hebben!

De tocht begint met een afdaling richting Ramonchamp van ongeveer 3 km, maar daarna begint de ellende: klimmen met percentages van rond de 20%! En dat gedurende een kilometer of 3 telkens op en af! Op een hoogste punt  -althans voor dát moment: de Haute de l’Alouette- wachten we op elkaar; Bennie heeft een slangetje ontdekt, dat ogenschijnlijk ligt te zonnen in de berm; het beestje blijkt echter morsdood te zijn!

Daarna fietsen we telkens stijgend en dalend door een prachtig gebied, dat vanwege zijn meren ‘Boucle La petite Finlande’ genoemd wordt; het is een lastig lopend parcours! In een snelle afdaling missen de eersten de afslag; Arlene wacht op de juiste plek en Leo gaat ze halen. Degenen die de tijd namen om wat foto’s te maken (o.a. Theo en Henk) boffen; zij hoeven niet een deel van de afdaling opnieuw te klimmen!

Via een flinke klim en dito afdaling komen we in Mélisey en Saint-Barthélemy; we fietsen richting Le Mont via een mooie brede weg, waar het nog behoorlijk klimmen is. En juist hier krijgt Margo last van een aanval van inspanningsastma. Ze fietst in haar eentje achteraan en gelukkig heeft Bart in de gaten, dat er iets aan de hand is. Boven -bij de afslag naar de Col des Chevrères richting Belfahy- wachten we op elkaar en nemen we een rustperiode. We dalen af naar het plaatsje Le Mont en daar begint de prachtige klim naar de Ballon de Servance; een smal weggetje met links en rechts watervalletjes, beekjes en hier en daar barbecueënde Fransozen. De watervalletjes zorgen telkens voor helder fris water in een lege bidon. Margo -en ook Theo- heeft ’t moeilijk; telkens moeten ze even op adem komen; de bij uitstek niet-klimmer Henk blijft lange tijd bij ze in de buurt. De laatste 5 km pakt hij echter z’n eigen tempo. Na een korte pauze op de top -het is inmiddels gaan miezeren- dalen we af naar Le Thillot. Tijdens deze afdaling openen de hemelsluizen zich volledig en raken we doorweekt. Bijna beneden breekt voorzichtig het zonnetje door en drogen we weer op. Opnieuw moeten we via het obstakel in de weg -de duiker!- naar Le Thillot en opnieuw worden we door de wegwerkers geholpen. Inmiddels is de weg droog; het blijkt in het plaatsje en bij het Chalet des Ayes geen druppel geregend te hebben!

Het was een stevige tocht van ruim 83 km, waarvan sommigen achteraf dachten: hadden we maar de korte route van 70 km gedaan met die vervelende steile Chevrères erin!

 

Afstand:                83 km

Hoogtemeters:    1584

Gem. temp.:         24 gr     

 

 

Dag 7

Vrijdag 7 juni: onze laatste fietsdag. Na de inspanningen van gisteren besluiten Margo en Theo niet mee te fietsen. De overige 5 kiezen voor een “uitfietsrondje” van ongeveer 40 km: de route Col du Page. De avond ervoor is de route nog enigszins aangepast, vanwege hele steile stukjes in het begin; gezien de ervaringen van de dag ervoor laten we die liever weg! Leo en Henk -de routeaanpassers- vergeten echter verder op in het parcours te kijken of Basecamp daar niet automatisch óók iets heeft aangepast.

De eerste kilometers zijn inmiddels bekend en daarom verloopt de route een tikkeltje anders, over kleine weggetjes, maar wel over de Col de Ménil richting Travexin en Cornimont. In dit laatste plaatsje begint de ellende: de Garmin stuurt ons niet rechtdoor via de geleidelijke klim richting Col d ’Oderen; nee, in Cornimont moeten we rechts en dan begint een uiterst steil gedeelte van pakweg 1500 mtr. De percentages liggen rond en boven de 20% met zo nu en dan een “stukje vlak” van rond de 10%! Een dalende motorrijdster kijkt ons wat meewarig glimlachend aan; je ziet haar denken: ‘Waar beginnen die mafkezen aan!’ Bart heeft ’t zó gehad, dat ie meedeelt: ‘Nog één zo’n kreng en ik draai me om. Klimmen is leuk, maar dit gestoemp heeft daar niks mee te maken!’

Desondanks vervolgen we de route en kiezen ervoor de Garmin even de Garmin te laten en zo snel mogelijk de grote weg richting Ventron op te zoeken; dat lukt en vanaf dit plaatsje klimmen we rustig verder richting Col du Page. 3 Kilometer voor de top van de Col d’ Oderen slaan we rechtsaf om aan de fraaie klim naar de Page te beginnen: een kort klimmetje van 3 km. De afdaling richting Bussang is prachtig en om de drukke N66 van Bussang naar Le Thillot te vermijden, volgen we de naastgelegen ‘voie verte’: een mooi stukkie vlak om de benen rust te geven. Aan ’t eind natuurlijk weer die korte 10% naar het Chalet des Ayes. Toepasselijk slot!

Onze klimweek zit erop!!

 

Afstand:                39 km

Hoogtemeters:    689

Gem. temp:          24,1 gr

 

 

 

De groep van 10 TCE’ers heeft de klimweek als een schitterende ervaring beleefd. Van de 7 ‘klimmers’ zijn er 2  -te weten Bart Bast en Leo van Strien- de alle 6 routes volledig hebben uit gefietst. Daarnaast heeft ook Arlene van Strien álle tochten gereden. De overigen namen 1 of 2 ‘rustdagen’.

Het weer is deze week prima geweest; aanvankelijk in de afdalingen nogal frisjes (lange broeken en mouwtjes); na enkele dagen wordt ’t warmer en fietsen we in ’t kort.

 

We hebben enorm genoten van de prachtige natuur met haar schitterende flora en fauna! Elke dag is het heerlijk toeven geweest op het balkon met het schitterende uitzicht. En niet onbelangrijk: ieder doet zijn ding; samen aan een spelletje of alleen met een boek. Wél vaak samen aan 't wit, de rosé of 't rood; de fietsers in eerste instantie aan 't gerstenat! 

 

Het lijkt een uitstapje dat voor herhaling vatbaar is! Temeer daar er nog voldoende 'ballonnen' in de buurt zijn, die nog niet kennis hebben gemaakt met een aantal fietsers uit Eibergen.

 

Totaal aantal kilometers:                464

Totaal aantal hoogtemeters:          9698

 

Het is overigens druk met fietsers; velen zijn aan ’t trainen en vooral verkennen van de route van de “Trois Ballons”, een cyclosportieve die voor 8 juni gepland staat.

 

 

 

 

Dag 8

De vertrekdag. Voor Anneke&Bart en Dini&Bennie betekent het een voortzetting van hun vakantie; ze trekken verder Frankrijk in. De overigen keren terug naar het inmiddels enigszins opgewarmde Nederland.

Diny en Henk gaan die morgen nog naar de top van de Ballon d’ Alsace om hun zoon Wouter aan te moedigen, die één van de 4500 deelnemers is van de Trois Ballons. Op de top voorzien ze hem van 2 gevulde bidons; hij is nog fris en monter. ’s Avonds om 19.oo meldt hij dat ie gefinisht is na een loodzware dag met op de Grand Ballon temperaturen van boven de 35 graden!